Sonic Boom: Rise of Lyric

Opis

Sonic Boom: Rise of Lyric to produkcja opracowana przez studio Big Red Button i wydana przez firmę Sega wyłącznie na konsolę Wii U. Tytuł ten stanowił uzupełnienie gry Sonic Boom: Shattered Crystal na platformę Nintendo 3DS oraz serialu animowanego Sonic Boom, wprowadzając nowe wizerunki Sonica, Tailsa, Knucklesa, Amy, Doktora Eggmana, Metal Sonica oraz Shadowa. Fabuła rozpoczyna się, gdy Sonic przypadkowo uwalnia Lyrica, ostatniego przedstawiciela starożytnej cywilizacji technokratycznej. Lyric planuje odnaleźć Chaos Crystals, zmechanizować świat i zastąpić życie organiczne maszynami, co zmusza czwórkę bohaterów do eksploracji antycznych ruin i powstrzymania jego powrotu do władzy. Marka Sonic Boom stanowi odrębną linię czasową, niezależną od głównej serii Sonic the Hedgehog.

Rozgrywka kładzie większy nacisk na eksplorację, walkę i kooperację niż w klasycznych odsłonach serii. Sonic, Tails, Knuckles i Amy współpracują na większości etapów, a gracz może przełączać się między nimi, aby wykorzystywać unikalne umiejętności. Każda postać posiada energetyczną linę (energy tether), służącą do pokonywania przepaści, rozbrajania przeciwników, przesuwania obiektów oraz obsługi mechanizmów. Poziomy łączą w sobie otwarte huby, liniowe sekcje platformowe, areny walki, fragmenty dwuwymiarowe, zagadki oraz automatyczne sekwencje biegu, które stanowią jedynie namiastkę tradycyjnej szybkości Sonica. Drugi gracz może dołączyć do zabawy w ograniczonym zakresie przy użyciu ekranu GamePada. Niestety, system walki opiera się na powtarzalnych atakach, umiejętności są ograniczone do wyznaczonych punktów, a postępy często sprowadzają się do pokonywania grup robotów lub poszukiwania przełączników. Tempo rozgrywki jest wyraźnie spowolnione i monotonne.

Projekt, tworzony pierwotnie pod roboczymi tytułami Sonic Origins i Sonic Synergy, miał czerpać inspirację z przygodowych gier akcji, takich jak Jak and Daxter. Produkcja oparta na silniku CryEngine napotkała ogromne problemy po decyzji Segi o uczynieniu tytułu ekskluzywnym dla Wii U, do czego silnik nie był przystosowany. Doprowadziło to do licznych modyfikacji, wycięcia zaplanowanych funkcji i drastycznego spadku jakości technicznej. Finalna wersja cierpi na niestabilną liczbę klatek na sekundę, długie czasy ładowania, błędy kamery oraz kolizji, a także liczne glitche pozwalające na pomijanie fragmentów poziomów. Kolorowe środowiska i ścieżka dźwiękowa Richarda Jacquesa zostają przytłoczone przez nużący system walki, restrykcyjną platformówkę i niedopracowaną sztuczną inteligencję. W rezultacie gra zebrała miażdżące recenzje, a wyniki sprzedaży okazały się skrajnie niskie.