Devil May Cry 2

Opis

Devil May Cry 2 to wyczekiwany, lecz ostatecznie wzbudzający kontrowersje następca gry, która zdefiniowała gatunek w ujęciu Hidekiego Kamiyi. Tytuł ten, stworzony przez zupełnie inny zespół wewnątrz Capcom, stanowił znaczący zwrot w kierunku artystycznym serii, odchodząc od klaustrofobicznego, gotyckiego klimatu wyspy Mallet na rzecz rozległych, zurbanizowanych lokacji. W archiwach serii pozycja ta zajmuje kluczowe miejsce jako dowód na poszukiwania nowych dróg; Capcom próbował wówczas uczynić gatunek “Stylish Action” bardziej przystępnym dla mas, co nieumyślnie stało się zarzewiem wieloletniej debaty w społeczności fanów gier akcji na temat poziomu trudności i głębi mechaniki.

Rozgrywka podzielona została na dwie odrębne kampanie, w których śledzimy losy bardziej stoickiego, starszego Dantego oraz nowej protagonistki, Lucii – zwinnej obrończyni wyspy Dumary. W przeciwieństwie do pierwowzoru, kładącego nacisk na żonglowanie przeciwnikami za pomocą miecza i broni palnej, Devil May Cry 2 wprowadziło szereg opcji ruchu, w tym bieganie po ścianach, akrobacje w powietrzu oraz dedykowany przycisk uniku. System “Devil Trigger” doczekał się rozbudowy, pozwalając graczom modyfikować formy demoniczne za pomocą różnych kamieni amuletów, co zmieniało ataki żywiołowe i możliwości lotu. Nowości te zostały jednak przyćmione przez nadmierne skupienie na walce dystansowej, którą wielu graczy uznało za mniej satysfakcjonującą niż złożone kombosy w zwarciu z pierwszej części.

Produkcja ta była ogromnym przedsięwzięciem, które wyczerpało limity techniczne epoki – gra została wydana na dwóch oddzielnych płytach DVD-ROM, po jednej dla każdego z protagonistów. Silnik gry stawia na szerokie, otwarte przestrzenie i znacznie ulepszoną kamerę, mającą eliminować problemy z widocznością znane z poprzednika. Starcia z bossami, jak choćby gigantyczny “Argosax”, zrealizowano z ogromnym rozmachem, przy jednoczesnym zachowaniu płynności 60 klatek na sekundę – technicznym standardzie dla serii, który w przypadku szybkiej akcji był niepodważalny. Oprawa dźwiękowa opiera się na bardziej industrialnych, elektronicznych brzmieniach, korespondujących z nowoczesnym, surowym klimatem gry.

Devil May Cry 2 okazało się sukcesem komercyjnym, jednak spotkało się z chłodniejszym przyjęciem krytyki w porównaniu do poprzednika. Recenzenci chwalili oprawę graficzną i wprowadzenie postaci Lucii, lecz ostro krytykowali obniżony poziom trudności oraz bierną sztuczną inteligencję przeciwników. Społeczność graczy podzieliła się: o ile nowi gracze doceniali przystępniejszy próg wejścia i filmowy sznyt, tak weterani serii zarzucali grze brak “duszy” i precyzji pierwotnej wizji Kamiyi. Z dzisiejszej perspektywy to czarna owca serii, która jednak wprowadziła kluczowe mechaniki, jak zmienianie broni w locie czy ruchy w stylu Gunslinger, dopracowane później w Devil May Cry 3: Dante’s Awakening.