Taru Konga

Paglalarawan

Ang Taru Konga ay isang espesyal na controller na inilabas para sa GameCube, na sadyang ginawa para sa mga rhythm game gaya ng Donkey Konga. Ito ay nasa anyo ng isang pares ng plastic bongo drums na pinagdugtong ng isang sentral na base, at may internal microphone na nakaka-detect ng tunog ng palakpak. Nakikipag-ugnayan ang mga manlalaro sa pamamagitan ng pagpalo sa kaliwa o kanang drum, pagpalo sa parehong drum nang sabay, o pagpalakpak para mag-trigger ng input, na nagiging gameplay action ang mga musical cue.Sa aspetong functional, ginagawa ng Taru Konga ang rhythm play bilang isang physical performance. Binibigyang-diin ng disenyo nito ang tactile engagement, na humihikayat sa mga manlalaro na ituring ang controller bilang isang instrumento sa halip na isang ordinaryong input device. Ang sensitivity ng mikropono sa palakpak ay nagdaragdag ng antas ng pisikal na pakikilahok, na ginagawang mas expressive at nakaka-engganyo ang mga rhythm sequence.Ang controller ay ibinundle kasama ng Donkey Konga sa Japan at kalaunan ay inilabas sa ibang rehiyon. Ang pagtanggap noon ay pumuri sa pagiging bago at accessibility nito, kung saan binanggit kung paano nito pinalawak ang hatak ng GameCube sa mga pamilya at casual players. Ginamit muli ang controller para sa Donkey Konga 2, at higit na kapansin-pansin, para sa Donkey Kong Jungle Beat. Sa Jungle Beat, binigyan ng kakaibang gamit ang Taru Konga. Sa halip na rhythm input, naging pangunahing control scheme ang bongos para sa isang action-platformer. Pinapatakbo ng mga manlalaro si Donkey Kong sa pamamagitan ng pagtambol sa kaliwa o kanang bahagi, tumatalon sa pamamagitan ng sabay na pagpalo sa dalawa, at nagsasagawa ng mga attack o special action sa pamamagitan ng pagpalakpak. Ang hindi kumbensyonal na paggamit na ito ang nagbago sa controller mula sa pagiging rhythm accessory patungo sa isang ganap na gameplay interface na nagbibigay-diin sa pisikalidad at novelty.Ang legasiya ng Taru Konga ay nakaapekto sa mga sumunod na eksperimento ng Nintendo sa motion at rhythm input, gaya ng gestural controls ng Wii Remote at ang paggamit ng Joy-Con sa Taiko no Tatsujin.