Manual: Sonic the Hedgehog 2

Paglalarawan

Ang Sonic the Hedgehog 2 sa Master System ay isang ganap na kakaibang karanasan kumpara sa kilalang bersyon sa Mega Drive. Tulad ng unang Sonic the Hedgehog para sa sistemang ito, binuo ito bilang hiwalay na laro na iniangkop para sa 8-bit na hardware, na may sariling mga level, plot, at mekaniks. Simple ang kwento nito: kinidnap ni Dr. Robotnik si Tails, at kailangang iligtas siya ni Sonic habang nangongolekta ng mga Chaos Emerald na nakatago sa loob ng mga stage. Ang bersyong ito ay halos katulad ng sa Game Gear.

Sumusunod ang mga level sa pamilyar na pattern ng mga may temang zone, kung saan ang bawat isa ay nahahati sa dalawang act at nagtatapos sa isang boss fight. Kabilang sa mga zone ang Grass Land, Underground, Sky High, Aqua Lake, Green Hill, at Crystal Egg. Ang disenyo ng mga level ay mas nakatuon sa presisyon ng pagtalon at pag-iwas sa mga bitag kaysa sa mabilis na bilis ng mga 16-bit na laro. Mas matarik din ang antas ng hirap nito; ang mga huling zone ay nangangailangan ng eksaktong tiyempo at hindi nagpapatawad sa mga pagkakamali. Ang laro ay nagmumukhang isang adventure dahil hindi tulad ng 16-bit na bersyon kung saan nakukuha ang mga emerald sa mga bonus stage, ang mga ito ay nakatago mismo sa loob ng mga main level, na nagbibigay-diin sa paggalugad. Ang mga laban sa boss ay kakaiba dahil haharapin ni Sonic si Robotnik nang walang mga ring, ibig sabihin ay instant death ang isang pagkakamali—isang disenyong nagpapahirap dito kumpara sa ibang Sonic titles.

Limitado ang mga galaw ni Sonic. Walang spin dash dito, kaya ang momentum at maingat na platforming ang susi. Ang pagdagdag ng glider ay isa sa mga natatanging mekaniks na nagbubukod dito sa mga 16-bit na laro. Lumilitaw ito sa Sky High Zone kung saan maaaring gumamit si Sonic ng hang-glider para tumawid sa malalawak na espasyo. Mahirap itong kontrolin sa simula: kapag nakakapit na si Sonic, kailangan mong itagilid ito pataas at pababa para sumabay sa agos ng hangin. Ang pag-angat ay nagpapabagal sa iyo ngunit nakakatulong sa pagkuha ng altitude, habang ang pag-push pababa ay nagpapabilis ngunit delikadong mawalan ng taas. Kung hindi mo mabalanse, mahuhulog ka o tatama sa mga panganib; ito ay isang pagsubok ng ritmo at tiyempo, hindi ng basta bilis.

Nahati ang opinyon ng mga manlalaro noon, bagama’t natuwa ang mga fans na magkaroon ng sequel sa Master System, lalo na sa mga lugar kung saan sikat ang console na ito (tulad ng Europa at Brazil), marami ang nakapansin sa mas mataas na hirap at mas mabagal na pacing nito kumpara sa Mega Drive. Nilaro ko ang bersyon sa Game Gear noong inilabas ito, at bilang bata, damang-dama ko ang hirap nito. Sa modernong panahon, maaaring ituring itong hindi na katanggap-tanggap o halos ‘unplayable’ para sa marami. Sa pagbabalik-tanaw, isa ito sa mga pinakamapanghamong Sonic titles na may sariling pagkakakilanlan na malayo sa 16-bit na bersyon na kinalakihan ng karamihan.