Top Gear 3000

Opis

Top Gear 3000, wydany w Japonii pod tytułem The Planet’s Champ: TG3000, stanowi ostateczną ewolucję i zwieńczenie trylogii Top Gear na konsolę SNES. To tytuł, który w 1995 roku pochłonął wiele godzin mojego dzieciństwa i do którego wracam z niemałym sentymentem.

Fabuła przenosi nas w rok 2962, w czasy, gdy ludzkość ściga się w galaktycznym turnieju „Galactic Grand Prix”. To sci-fi osadzenie było radykalnym odejściem od dość przyziemnych torów znanych z dwóch poprzednich odsłon, pozwalając na projektowanie egzotycznych tras na 120 planetach i wprowadzenie technologii takich jak napęd warp. Ton produkcji jest lekki i typowo automatowy; narracja stanowi jedynie tło dla dynamicznej, futurystycznej rywalizacji.

Mechanika rozgrywki zachowała geny arcade swoich poprzedników, ale wzbogaciła je o nowe rozwiązania. Pojazdy otrzymały wskaźniki paliwa oraz wytrzymałości strukturalnej, uzupełniane podczas jazdy przez specjalne strefy naprawcze i paliwowe – koncept wyraźnie zainspirowany przez F-Zero. Wprowadzono również system uzbrojenia, w tym zdolność warp, pozwalającą przenikać przez przeszkody i rywali. Tryb Championship oferował długą ścieżkę progresji i ulepszeń auta, a tryb Versus pozwalał na zabawę nawet czterem graczom dzięki użyciu multitapa, co czyniło tę grę jedną z najbardziej przystępnych wyścigówek wieloosobowych na SNES. W porównaniu do Top Gear 2, który kładł nacisk na efekty pogodowe i uszkodzenia, Top Gear 3000 postawił na futurystyczny spektakl. System ulepszeń został znacznie rozbudowany, wykorzystując setting do uzasadnienia technologii takich jak silnik termojądrowy (nuclear fusion), skrzynia biegów z płynnego polimeru czy pancerz kobaltowo-tytanowy.

Był to ostatni tytuł z serii Top Gear opracowany przez studio Gremlin, a jego futurystyczna otoczka była świadomą próbą wyróżnienia się na tle coraz bardziej zatłoczonego rynku 16-bitowych wyścigów, gdzie F-Zero oraz Super Mario Kart wyznaczyły już bardzo wysokie standardy. Przenosiny w przestrzeń kosmiczną pozwoliły twórcom na eksperymenty, które nie pasowałyby do bardziej realistycznego tonu wcześniejszych gier. Warto odnotować, że jest to jedyna gra w historii korzystająca z koprocesora DSP4.

Odbiór gry był mieszany, choć ogólnie pozytywny. Gracze cenili poczucie prędkości, różnorodność tras oraz opcje multiplayer, jednak część osób zarzucała jej brak szlifu i wyrazistości charakteryzujących produkcje Nintendo. Podczas gdy wielu doceniło ambitny skok w stronę science-fiction, inni tęsknili za bardziej przyziemnym stylem Top Gear 2.