Alex Kidd: The Lost Stars

Beschrijving

Alex Kidd: The Lost Stars fungeert als het narratieve vervolg op Miracle World. Na zijn overwinning op Janken the Great verneemt Alex van een oude tovenaar genaamd Daleda dat de twaalf sterren van het sterrenbeeld Ram uit de hemel zijn gestolen. Dit is het werk van Ziggurat, een mysterieuze, kwaadaardige entiteit die 5000 jaar eerder hetzelfde probeerde te stelen voordat hij werd verslagen door Alex’ voorvader, Halifax Kidd. Om de sterrenhemel te herstellen, moet Alex door een reeks excentrieke omgevingen reizen, variërend van een moorddadig speelgoedrijk tot de bizarre Wereld van Verbeelding, om de ‘Miracle Balls’ terug te halen en Ziggurat voorgoed te stoppen.

De gameplay wijkt radicaal af van het eerste deel. In plaats van blokken kapot te slaan, valuta uit te geven of steen-papier-schaar te spelen, steunt Alex voornamelijk op nauwkeurige sprongen en behendig ontwijken. Zijn gezondheid is direct gekoppeld aan een constant aflopende tijdmeter; schade oplopen of in putten vallen resulteert niet in een onmiddellijke dood, maar trekt kostbare seconden af en dwingt de speler terug naar een checkpoint. Gedurende de zes levels kunnen spelers power-up capsules verzamelen die tijdelijk de kracht geven om projectielen te schieten of hoger te springen. Bij het bereiken van het einde van het zesde level, moet de speler een tweede, uitdagendere ‘loop’ door alle levels voltooien met gewijzigde vijandposities om de campagne echt te voltooien. Hoewel het arcade-origineel een co-op modus voor twee spelers bevatte met een tweede personage genaamd Stella, is de Master System-port strikt een ervaring voor één speler, al wordt dit gecompenseerd door oneindige ‘continues’.

De game wordt algemeen beschouwd als een van de meest curieuze titels uit Sega’s vroege catalogus, gekenmerkt door excentrieke vijanden zoals een beruchte punk-vijand die schedels vanuit zijn achterwerk schiet, naast Alex’ gedigitaliseerde kreet telkens wanneer hij schade incasseert. Door het schrappen van de voertuigen, winkels en de weloverwogen verkenning die Miracle World definieerden, vond The Lost Stars destijds niet hetzelfde niveau van kritische of commerciële waardering. Retrospectief is het echter een fascinerend artefact van de experimenteerdrift die Sega eind jaren 80 tentoonspreidde. Het illustreert de bereidheid van de uitgever om hun vlaggenschip-personage drastisch opnieuw uit te vinden over verschillende hardwareformaten, lang voordat ze hun platform-identiteit consolideerden met Sonic the Hedgehog.