Command & Conquer: Red Alert – The Aftermath

Beschrijving

The Aftermath was het tweede uitbreidingspakket voor Command & Conquer: Red Alert. In tegenstelling tot de eerdere uitbreiding Counterstrike, die voornamelijk nieuwe missies en kaarten toevoegde, introduceerde The Aftermath een reeks nieuwe eenheden en technologieën die de balans van het spel ingrijpend veranderden. Het werd uitgebracht voor MS-DOS en Windows 95/98, en later opgenomen in de PlayStation-compilatie Red Alert: Retaliation.

De uitbreiding voegde achttien nieuwe singleplayer-missies toe, gelijk verdeeld tussen de campagnes van de Geallieerden en de Sovjets, naast meer dan honderd multiplayer-kaarten. Deze kaarten werden ontworpen om de strategische mogelijkheden van het skirmish-spel te vergroten, waarbij velen in samenwerking met Intelligent Games werden ontwikkeld. De meest in het oog springende toevoeging was echter het arsenaal aan nieuwe eenheden. De Geallieerden kregen toegang tot de Chrono Tank, Phase Transport en Field Mechanic, terwijl de Sovjets werden uitgerust met de MAD Tank, Missile Submarine, Tesla Tank en Shock Trooper. Beide facties konden de Demolition Truck inzetten, een voertuig met een nucleaire lading. Deze eenheden introduceerden excentrieke en experimentele mechanics, waardoor de alternatieve geschiedenis van de Koude Oorlog in een fantasierijker daglicht werd gesteld.

Ook de soundtrack werd uitgebreid, waarbij Frank Klepacki nieuwe nummers componeerde die de industrial-techno sfeer van het originele spel versterkten. Alles bij elkaar genomen zorgden de missies, kaarten en eenheden ervoor dat The Aftermath minder aanvoelde als een bescheiden add-on en meer als een ingrijpende herziening van de tactische zandbak van Red Alert. The Aftermath markeert het punt waarop Red Alert transformeerde van een rechttoe-rechtaan real-time strategy-game naar een speeltuin voor experimenteel design. De eenheden waren soms uit balans, maar altijd memorabel, en gaven de multiplayer een nieuwe laag onvoorspelbaarheid. De uitbreiding blijft een officieel onderdeel van de canon, bewaard in latere compilaties en remaster-projecten, en wordt door fans nog steeds aangehaald als een van de meest gedurfde voorbeelden van Westwood’s bereidheid om te innoveren binnen de eigen formule.