Power Smash

Opis

Power Smash, znany na rynkach międzynarodowych jako Virtua Tennis, zadebiutował w japońskich salonach gier w grudniu 1999 roku, działając na płycie systemowej NAOMI firmy Sega. Tytuł wprowadził licencjonowanych zawodników, takich jak Tim Henman, Carlos Moyá czy Tommy Haas, obok szeregu fikcyjnych rywali. Projekt gry skupiał się na intuicyjnym modelu rozgrywki typu pick-up-and-play: nieskomplikowany system dwóch przycisków (lob oraz slice/topspin) w połączeniu z odpowiednim kierowaniem pozwolił na uzyskanie zadziwiającej głębi, nagradzając wyczucie czasu i odpowiednie ustawienie zawodnika na korcie bardziej niż złożone kombinacje przycisków. Port na konsolę Dreamcast rozbudował pierwowzór z automatów o tryb World Circuit, w którym gracze szkolili własną postać, brali udział w turniejach oraz odblokowywali nowe korty i wyposażenie. Obsługa do czterech graczy uczyniła tę pozycję obowiązkową w bibliotece sportowej Dreamcasta. Wersja japońska oferowała również funkcje sieciowe, w tym mecze versus oraz rankingi. Niestety, serwery zostały wyłączone dość szybko, co trwale usunęło tę funkcjonalność. Warto zaznaczyć, że wydania północnoamerykańskie i europejskie zostały pozbawione możliwości gry przez internet. Sukces produkcji zaowocował powstaniem serii (Virtua Tennis 2 / Power Smash 2 z 2001 roku, Virtua Tennis 3 z 2006 roku oraz Virtua Tennis 4 z 2011 roku) oraz licznymi konwersjami na konsole przenośne. Tytuł cechuje się wyraźną oprawą wizualną, płynną animacją oraz udanym balansem między zręcznościowym tempem a autentyzmem symulacji. Produkcja stała się jednym z filarów sportowej biblioteki Dreamcasta, często zestawianym z takimi tytułami jak Virtua Striker w kategorii piłki nożnej czy NBA 2K w koszykówce, wyznaczając nowe standardy dla przystępnych, a zarazem głębokich gier sportowych.