Blast Chamber

Opis

Blast Chamber więzi zawodników w sześciennych komorach śmierci, gdzie przetrwanie zależy od umiejętności czytania przestrzeni, zanim licznik czasu dobije do zera. Założenia gry są proste i brutalne: każdy uczestnik nosi na sobie ładunek wybuchowy, w każdej komorze ukryto kryształ, a droga ucieczki znajduje się w świecie, który nabiera sensu dopiero po obróceniu pokoju. Pod kątem tematycznym gra przypomina telewizyjny teleturniej z gatunku hard-chrome sci-fi lat 90., pełen płyt naciskowych, syntetycznych głosów, kolorowych kombinezonów i natychmiastowych porażek. Rozgrywka łączy elementy gry logicznej i zręcznościowej w trybie dla jednego gracza oraz arenowej rywalizacji dla maksymalnie czterech osób. Do dyspozycji oddano czterdzieści komór w trybie solo oraz tryb Eliminator, zaprojektowany wokół dwudziestu aren bitewnych. Gracz musi zdobyć kryształową kulę, dostarczyć ją do reaktora i użyć zielonych strzałek, aby obrócić sześcian o 90 stopni, zamieniając podłogi w ściany, a ściany w możliwe do pokonania ścieżki. Kolce, wentylatory, platformy, pułapki, zwodnicze przełączniki i nieprzewidywalne kąty widzenia czynią każdy poziom sprawdzianem wyczucia czasu oraz logiki. W trybie wieloosobowym dochodzi do tego kradzież kryształów, manipulowanie czasem, przepychanie rywali i ciągłe zagrożenie, że przeciwnik obróci komorę w najmniej odpowiednim momencie. Tytuł ten należy do nurtu dziwnych eksperymentów 3D tamtej ery, w których twórcy próbowali uczynić przestrzeń wielokątów główną mechaniką. Tonem przypomina Loaded, tematycznie nawiązuje do Smash T.V., pod względem presji przestrzennej przywodzi na myśl Intelligent Qube, a w aspekcie złośliwej rywalizacji wieloosobowej – Bomberman. Mimo to, koncepcja rotujących komór nadaje mu surową i unikalną tożsamość. Blast Chamber sprawia wrażenie produkcji mniej doszlifowanej, lecz bardziej ekscentrycznej niż wiele innych tytułów na Saturna. Ówczesne recenzje były mieszane, wahając się od surowej krytyki po głosy uznania. Krytycy doceniali oryginalność koncepcji, choć późniejsze analizy często wytykały grze daleką kamerę, nieczytelność trójwymiarowego środowiska i wymagające elementy platformowe. Z perspektywy czasu to inteligentny, choć niedoskonały zapis paniki, przestrzeni i instynktu przetrwania.