DVB-T Tuner for PlayTV

Beschrijving

De DVB‑T Tuner for PlayTV was het compacte zwarte USB-apparaat dat Sony’s PlayTV-dienst mogelijk maakte op de PlayStation 3. Het bevatte twee digitale terrestrische televisietuners (twin HD DVB‑T), waardoor de console in staat was om free-to-air uitzendingen te ontvangen in regio’s die de DVB‑T-standaard gebruikten, waaronder Europa, Australië en Nieuw-Zeeland.

De tuner werd fysiek aangesloten op de PS3 via een mini-USB-kabel, voorzien van een standaard 75 Ω coaxiale antenne-ingang. Eenmaal gekoppeld en in combinatie met de PlayTV-software op disc, transformeerde de PS3 in een volwaardige digitale videorecorder. Dankzij de dubbele tuners konden gebruikers naar één zender kijken terwijl ze een andere opnamen, of televisie op de achtergrond opnemen terwijl ze een game speelden of naar een Blu-ray keken. Alle opnames werden direct op de harde schijf van de PS3 opgeslagen en waren toegankelijk via de XMB-videobibliotheek. De tuner maakte functies mogelijk zoals het pauzeren en terugspoelen van live-tv, het raadplegen van een elektronische programmagids van zeven dagen en het plannen van opnames. Via Remote Play konden live of opgenomen uitzendingen worden gestreamd naar een PSP of compatibele Sony Ericsson-telefoons, waardoor de functionaliteit verder reikte dan de woonkamer.

In Japan bracht Sony de Torne (2010) en Nasne (2012) uit, die ondersteuning boden voor het Japanse ISDB‑T-uitzendingssysteem. Waar de eerste vergelijkbaar was met PlayTV, fungeerde Nasne als een netwerk-tuner en opslagapparaat dat tv-signalen kon streamen en opnemen voor de PS3, PS4, PSP, PS Vita en zelfs smartphones. De VS en Canada gebruikten de ATSC-standaard en hebben nooit een equivalent ontvangen.

De vergelijking tussen PlayTV en de Xbox One Digital TV Tuner is treffend. Het uitblijven van deze producten in Noord-Amerika lag niet enkel aan de uitzendstandaard, maar ook aan de structuur van de free-to-air markt. In Europa, Australië en Japan is digitale televisie via de ether wijdverspreid en gestandaardiseerd, met een groot aanbod aan populaire zenders. In Noord-Amerika is het ecosysteem voor free-to-air televisie daarentegen veel beperkter; de grote netwerken (ABC, NBC, CBS, FOX, PBS) zijn weliswaar via de ether te ontvangen, maar het merendeel van de huishoudens is afhankelijk van kabel- of satellietabonnementen voor hun primaire televisieaanbod. Bovendien is de Amerikaanse markt gefragmenteerd door lokale filialen, regionale reclame en complexe licenties voor programmagidsen, wat integratie in een uniforme console-interface (zoals OneGuide of de EPG van PlayTV) aanzienlijk bemoeilijkte.