Saint Seiya: Ōgon Densetsu – Kanketsu‑hen

Opis

Saint Seiya: Ōgon Densetsu – Kanketsu‑hen (Rycerze Zodiaku: Legenda Złota – Rozdział Finałowy) stanowi bezpośrednią kontynuację pierwszej gry na konsolę Famicom (Ōgon Densetsu, 1987). Rycerze z Brązu – Seiya, Shiryu, Hyoga, Shun oraz Ikki – muszą przedrzeć się przez Sanktuarium i pokonać dwunastu Złotych Rycerzy, aby ocalić Saori Kido (Atenę), która została ugodzona przeklętą strzałą. Fabuła wiernie odwzorowuje wydarzenia znane z anime i mangi, ograniczając nawet swobodę gracza, jeśli spróbuje on wystawić postacie przeciwko przeciwnikom, z którymi nie mierzyli się w materiale źródłowym. Produkcja przesiąknięta jest mitycznym, podniosłym klimatem, w którym motywy poświęcenia, przyjaźni i przeznaczenia wyznaczają tempo dramatycznych starć.

Rozgrywka podzielona jest na dwa filary. Pierwszym są sekwencje zręcznościowe z przewijanym w bok ekranem, w których prowadzimy Rycerza z Brązu przez pełne wrogów korytarze między świątyniami, unikając pułapek i gromadząc punkty „Siódmego Zmysłu” (doświadczenie). Po dotarciu do świątyni Złotego Rycerza, gra przechodzi w tryb walki turowej. W tym miejscu zarządza się Siódmym Zmysłem, dzieląc go pomiędzy punkty Życia (HP) a Cosmo (energię potrzebną do ataków). Wymaga to precyzyjnego balansowania między defensywą a siłą ognia. Potyczki z bossami potrafią być bezlitosne, jeśli gracz nie poświęcił czasu na rozwój postaci, a niektórzy przeciwnicy, zgodnie z duchem oryginału, potrafią powstawać z martwych. Ta hybryda mechanik RPG i akcji była w 1988 roku rozwiązaniem nietuzinkowym, choć monotonia projektów korytarzy między świątyniami bywa odczuwalna.

Za produkcję tytułu na zlecenie Bandai odpowiadało studio TOSE. W porównaniu do poprzednika, Kanketsu‑hen oferuje poprawioną oprawę graficzną, głębszy system walki i bardziej spójną narrację. Obie części zostały później odświeżone i wydane w zestawie na konsolę WonderSwan Color jako Saint Seiya: Ōgon Densetsu-hen Perfect Edition. Gra została przyjęta cieplej niż pierwsza odsłona; fani docenili wierność sadze Sanktuarium, podczas gdy krytycy wskazywali na powtarzalność etapów zręcznościowych oraz wysoki poziom trudności. Dla osób niezaznajomionych z serią tytuł mógł być wyzwaniem ze względu na brak wprowadzenia do świata przedstawionego. Dzisiaj gra zapisała się w historii jako jeden z ambitniejszych, choć nierównych technicznie przykładów adaptacji anime na Famicom.