Pro-Pinball: The Web

Opis

Pro Pinball: The Web stanowi punkt zwrotny dla gatunku wirtualnego pinballa. Podczas gdy współczesne mu tytuły, takie jak True Pinball czy Tilt!, oferowały zestawy rozmaitych stołów, Pro Pinball skupia się wyłącznie na jednym, niezwykle złożonym mechanizmie. Ten unikalny stół cechuje niespotykana dotąd szczegółowość; gra powstała w oparciu o wysokiej rozdzielczości, wyrenderowane wcześniej zasoby, które wycisnęły z konsoli Saturn maksimum możliwości, prezentując gęste, nastrojowe środowisko. Doświadczenie koncentruje się na zaawansowanym technologicznie stole o cyberpunkowym sznycie, z rozbudowaną, wielowarstwową strukturą misji. W przeciwieństwie do prostych celów typu „uderz w migające światło” z wcześniejszych produkcji, The Web wymaga od graczy realizacji konkretnych sekwencji, aby dotrzeć do finałowych trybów „Frenzy”. Immersję potęguje techniczne wykonanie: gra oferuje wysoce zaawansowaną fizykę kuli, uwzględniającą tarcie, rotację i pęd z realizmem wyprzedzającym ówczesną konkurencję. Oprawa dźwiękowa również stoi na wysokim poziomie, wykorzystując ścieżki Redbook CD-DA do stworzenia surowej, industrialnej atmosfery, która idealnie współgra z mechanicznymi efektami dźwiękowymi bumperów i flipperów. W bibliotece Segi Saturn gra plasuje się w czołówce bardzo wyrównanej stawki. W porównaniu z True Pinball, który wykorzystywał VDP2 Saturna do uzyskania ostrego obrazu w wysokiej rozdzielczości na czterech stołach, The Web pozostaje symulatorem bardziej klinicznym; podczas gdy tamten był przystępniejszy i nawiązywał do stylu rodem z komputerów Amiga, dzieło Empire Interactive stawia na szczegółową fizykę rotacji kuli. Na tle drugiego „złotego standardu” systemu, KAZe’s Digital Pinball: Last Gladiators, gra oferuje inny rodzaj zanurzenia. O ile Last Gladiators oddaje surową energię i rozmach japońskich salonów gier, The Web przypomina laboratorium symulacji fizycznej, wymagające precyzji i wyczucia czasu, co było rzadkością w konsolowych grach połowy lat 90. Jako tytuł natywny dla regionu PAL, produkcja ta pokazuje moment, w którym europejscy deweloperzy wycisnęli z 32-bitowego sprzętu maksimum nie poprzez liczbę sprite’ów, a przez złożone modelowanie matematyczne. Choć wersje na Saturna i PlayStation spotkały się z mieszanymi recenzjami, wersja na DOS/PC była regularnie chwalona. Pomimo optymalizacji pod konsole, tego typu symulacje na ówczesnym sprzęcie zawsze niosły ze sobą pewne kompromisy. Jednak odważna decyzja o ograniczeniu się do jednego stołu, mimo potencjalnych obaw marketingowych, stała się największym atutem gry. Dziś jest to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto zgłębia historię symulacji pinballa tamtej ery.