Wacky Races: Mad Motors

Opis

Wacky Races: Mad Motors to przykład przeniesienia klasycznej kreskówki Hanna-Barbera na konsolę PlayStation 2 u schyłku jej żywota, długo po debiucie PlayStation 3. Tytuł ten reprezentuje specyficzną erę europejskich budżetowych wydawnictw, szczególnie od wydawcy znanego z pozyskiwania rozpoznawalnych marek dziecięcych (takich jak Jaś Fasola czy Babe) i wypuszczania minimalistycznych gier w przystępnej cenie. Produkcja ta celowała w niedzielnych i młodszych graczy, porzucając głębsze mechaniki znane z konkurencji pokroju Crash Nitro Kart na rzecz prostego, nostalgicznego skoku na kasę. Rozgrywka opiera się na standardowych schematach zręcznościowych wyścigów, w których gracze przejmują kontrolę nad kultowymi pojazdami z animacji z 1968 roku, w tym Arkansas Chugabug, Crimson Haybaler czy Mean Machine należącym do Dicka Dastardly’ego. Główny progres polega na zaliczaniu serii tematycznych torów, co odblokowuje kolejnych zawodników oraz pozwala korzystać z unikalnego dla każdej postaci uzbrojenia do utrudniania życia rywalom. Choć lokalny tryb dla dwóch graczy zapewnia chwilową zabawę w klimacie party-game, kampania dla jednego gracza jest znana z bardzo krótkiego czasu trwania i braku odpowiednio dopracowanej sztucznej inteligencji czy złożoności tras, które mogłyby przykuć uwagę na dłużej. Proces produkcji był mocno ograniczony przez skromny budżet. Z pozytywów warto wymienić modele pojazdów 3D, które całkiem wiernie oddają wygląd oryginałów, wykorzystując żywą paletę barw dobrze prezentującą się na ówczesnych telewizorach. Gra ma jednak istotne wady: fizyka jest przesadnie „pływająca”, detekcja kolizji bywa nieprzewidywalna, a otoczenie często wydaje się puste. Najbardziej razi całkowity brak dubbingu, co jest kuriozalnym pominięciem w przypadku kreskówki definiowanej przez szalone głosy postaci i energetyczne komentarze spikera. Zamiast tego gracze muszą zadowolić się powtarzalną muzyką w tle i podstawowymi efektami dźwiękowymi. Wacky Races: Mad Motors przeszło niemal bez echa i spotkało się z bardzo chłodnym przyjęciem nielicznych recenzentów. Krytycy wytykali brak szlifów, nieobecność kwestii mówionych oraz niezwykle płytką pętlę rozgrywki, zauważając, że całość sprawia wrażenie pospiesznie skleconego dema technologicznego, a nie pełnoprawnego produktu sklepowego. Był to tytuł dostępny wyłącznie na rynku PAL, będący jednym z wielu późnych przykładów „shovelware” na PS2 opartych na znanych licencjach.