Bomb Jack

Opis

Gra Garfield: Big Fat Hairy Deal rozpoczyna się w momencie, gdy Garfield odkrywa, że Arlene trafiła do schroniska dla zwierząt. Rozpoczynając swoją przygodę w domu Jona Arbuckle’a, protagonista musi znaleźć wyjście na zewnątrz, gromadzić przydatne przedmioty, wchodzić w interakcje z postaciami i ostatecznie dotrzeć do schroniska, aby uwolnić towarzyszkę i bezpiecznie wrócić do domu. Na drodze pojawiają się Odie, Nermal oraz mniej przyjazne stworzenia, które nie zawsze okazują się pomocne, często wręcz utrudniając postępy.

Produkcja opiera się na systemie flip-screen, w którym każda lokacja stanowi pojedynczy ekran z widokiem z boku. Garfield potrafi chodzić, skakać, kucać, czołgać się, kopać oraz przenosić ograniczoną liczbę przedmiotów. Rozgrywka wymaga skrupulatnego planowania użycia każdego obiektu: przedmioty można wymieniać z napotkanymi postaciami, zostawiać w konkretnych miejscach lub wykorzystywać do usuwania przeszkód. Inne postacie mogą również przenosić przedmioty za Garfielda, co częściowo łagodzi problem backtrackingu wynikający z ograniczonego ekwipunku. Kluczowa sekwencja działań rzadko bywa oczywista, co zmusza gracza do ciągłej eksploracji i eksperymentów. Dodatkowym wyzwaniem jest zarządzanie wskaźnikami głodu i zmęczenia. Jedzenie regeneruje energię życiową, a bezruch pozwala Garfieldowi odpocząć, jednak przeciwnicy i zagrożenia szybciej drenują jego siły. Jeśli Garfield poczuje głód, niosąc przedmiot jadalny, może go automatycznie skonsumować, co czasem prowadzi do utraty kluczowego elementu zagadki. To wprowadza stałą presję w przygodzie, która i tak opiera się na mozolnym wracaniu do poprzednich lokacji i metodzie prób i błędów.

Tytuł ukazał się na platformy Commodore 64, ZX Spectrum, Amstrad CPC, Atari ST oraz Amiga, przy czym każda wersja znacząco różniła się kolorystyką i oprawą. Odbiór gry był mieszany, ale generalnie skłaniał się ku pozytywnemu. Recenzenci chwalili duże, ekspresyjne duszki postaci, animację, humor oraz wierne odwzorowanie obsady znanej z komiksów. Krytyka skupiała się na powtarzalności scenerii, wolnym tempie ruchu, niejasnych zagadkach oraz dużej ilości backtrackingu, co obniżało regrywalność po odkryciu właściwej ścieżki. Z perspektywy czasu, połączenie platformowej zręczności, zagadek przedmiotowych i mechanik survivalowych stanowi unikalną hybrydę jak na licencjonowaną produkcję z tamtych lat, choć nieprecyzyjne cele i rygorystyczne zarządzanie zasobami mogą dziś stanowić spore wyzwanie dla cierpliwości gracza.