Virtual Boy

Opis

Virtual Boy to unikalna konstrukcja typu visor osadzona na stabilnej podstawie, wykorzystująca dwa wewnętrzne wyświetlacze LED, które projektują oddzielne obrazy dla każdego oka, uzyskując efekt paralaksy. Grafika renderowana jest w czarno-czerwonej monochromatycznej palecie o rozdzielczości 384×224 piksele na oko, co pozwala uzyskać głębię obrazu bez użycia trackingu głowy. Warstwa audio dostarczana jest przez wbudowane w wizjer głośniki stereo z opcjonalnym wyjściem słuchawkowym. Sterowanie odbywa się za pomocą przewodowego kontrolera wyposażonego w dwa pady kierunkowe, przyciski akcji oraz triggery, co pozwala na jednoczesne poruszanie się i wykonywanie akcji. Pod względem architektury system wykorzystuje 32-bitowy procesor NEC V810 RISC taktowany zegarem 20 MHz, wspierany przez dedykowany układ graficzny skanujący linie w celu generowania stereoskopowego obrazu. Konsola dysponuje 1 MB pamięci DRAM, 512 KB VRAM i korzysta z kartridży jako nośników danych. Zasilanie dostarczane jest za pośrednictwem sześciu baterii AA lub zasilacza AC podłączanego do kontrolera. Urządzenie nie oferuje kolorowej grafiki ani pełnej mobilności, co ograniczało jego wszechstronność w porównaniu z ówczesnymi handheldami. Choć projekt przewidywał port dla kabla serial link, żadna z wydanych gier nie wspierała trybu multiplayer, przez co kabel ten nigdy nie trafił do masowej sprzedaży. W momencie premiery Virtual Boy był promowany jako przełomowa innowacja, jednak szybko spotkał się z krytyką ze względu na monochromatyczną oprawę, dyskomfort ergonomiczny i ograniczoną bibliotekę tytułów. Z perspektywy czasu system ten postrzegany jest jako odważny, choć nieudany eksperyment, ceniony za bezkompromisowy design oraz jako lekcja ryzyka w projektowaniu sprzętu. Mimo krótkiej obecności na rynku, stał się poszukiwanym obiektem kolekcjonerskim, symbolizującym gotowość Nintendo do testowania niekonwencjonalnych rozwiązań.