Virtual Boy

Beschrijving

De Virtual Boy onderscheidt zich door zijn kenmerkende vizier-behuizing op een statief, waarbij twee interne led-schermen afzonderlijke beelden naar elk oog projecteren voor een parallax-effect. De graphics worden weergegeven in rood-zwarte monochroom, met een resolutie van 384×224 pixels per oog, wat een dieptegevoel creëert zonder dat head-tracking vereist is. Het geluid wordt verzorgd door stereoluidsprekers in het vizier, met een optionele hoofdtelefoonuitgang. De besturing verloopt via een bedrade gamepad met dubbele d-pads, actieknoppen en triggers voor gelijktijdige beweging en invoer.

Intern maakt het systeem gebruik van een 32-bit NEC V810 RISC-processor op 20 MHz, ondersteund door aangepaste displayhardware die in staat is tot snelle lijnscanning voor stereoscopische beelden. Het systeem bevat 1 MB DRAM, 512 KB VRAM en een cartridge-gebaseerd opslagsysteem. De voeding wordt verzorgd door zes AA-batterijen of een netadapter via de controller. De console ondersteunt geen kleurengraphics en is enkel ontworpen voor tafelgebruik, wat de veelzijdigheid in vergelijking met draagbare systemen beperkt. Hoewel er een aansluiting aanwezig was voor een linkkabel, is er nooit ondersteuning voor multiplayer uitgebracht, waardoor de kabel zelf ook nooit in de winkels verscheen.

Bij de lancering werd de Virtual Boy gepositioneerd als een innovatie, maar het systeem kreeg kritiek vanwege de monochrome beelden, het gebrek aan ergonomie en de beperkte softwarebibliotheek. Vandaag de dag wordt het gezien als een gedurfd maar onvolmaakt experiment, herinnerd om zijn unieke ontwerp en als een waarschuwend voorbeeld van risico’s nemen bij hardware-ontwikkeling. Ondanks zijn korte levensduur is het uitgegroeid tot een collector’s item en een symbool van de neiging van Nintendo om onconventionele paden te bewandelen.