Hajimete no Wii

Beschrijving

Hajimete no Wii, internationaal uitgebracht als Wii Play, biedt een reeks kleinschalige activiteiten waarin gepersonaliseerde Mii-avatars centraal staan in alledaagse scenario’s, zoals schiettenten, tafelspellen en uitgestrekte velden. Deze titel groeide uit een aantal tech-demo’s tot een introductiecursus voor de bewegingsbesturing van de Wii, die destijds radicaal afweek van conventionele gamecontrollers. Het spel sluit nauw aan bij andere vroege Wii-software zoals Wii Sports en later Wii Music, waarbij de eigen representatie van de speler en directe betrokkenheid de kern vormen.

De collectie bestaat uit negen minigames die achtereenvolgens worden ontgrendeld. Men begint in een schiettent, waarna het aanbod wordt uitgebreid met activiteiten zoals tafeltennis, biljart, vissen en een tankgevecht. Elke activiteit legt de focus op een specifieke functie van de Wii Remote, zoals het richten met de infraroodsensor, het kantelen, rotatie-input en getimede gebaren. In Shooting Range wordt de pointer gebruikt voor direct mikken, terwijl Find Mii vereist dat men menigten avatars scant om doelen te vinden en Pose Mii vraagt om de controller te draaien om silhouetten te evenaren. Andere spellen passen vertrouwde formats toe, zoals airhockey, poolbiljart en een tank-duelmodus die indirecte projectielbesturing introduceert. Alle spellen ondersteunen zowel singleplayer als eenvoudige multiplayer-competitie, waarbij prestaties worden bijgehouden via totaalscores en medaille-rankings in plaats van uitgebreide progressiesystemen.

De ontvangst ten tijde van de release was gemengd; recensenten merkten op dat de individuele spellen kort en repetitief waren, hoewel ze de helderheid van de besturingsdemonstraties en de toegankelijkheid voor nieuwe spelers erkenden. De gebundelde levering met een Wii Remote zorgde voor sterke verkoopcijfers, waardoor het een van de bestverkochte titels op het platform werd. Vandaag de dag wordt het voornamelijk herinnerd als een introductiepartner van de Wii-hardware in plaats van als een op zichzelf staande partygame, vaak vergeleken met Wii Sports en uiteindelijk opgevolgd door Wii Play: Motion. Het ontwerp blijft onlosmakelijk verbonden met de initiële ervaring van het hanteren van de Wii Remote, waarbij het leren kennen van het apparaat zelf de voornaamste bezigheid vormde.