Mega CD 2

Opis

Mega CD 2 wprowadziło szybszy 16-bitowy procesor 12,5 MHz, dodatkową pamięć RAM oraz możliwość odtwarzania płyt audio i gier na CD-ROM. Znacznie większa pojemność nośnika w porównaniu z kartridżami pozwoliła twórcom na implementację sekwencji wideo typu full-motion, ścieżek dźwiękowych w jakości CD oraz bardziej złożonych danych gry. Urządzenie wciąż jednak korzystało z rdzenia graficznego konsoli Mega Drive, co oznacza, że mimo skoku w jakości audio i pojemności danych, oprawa wizualna gier uległa jedynie skromnej poprawie.

• CPU: Motorola M68000 (12,5 MHz) – dwukrotnie wyższe taktowanie niż w standardowym Mega Drive
• Silnik graficzny: Specyfikacja Mega Drive z obsługą rotacji i skalowania sprite’ów
• Układ dźwiękowy: 16-bitowy konwerter D/A, miksowanie dźwięku PCM i CD
• RAM: Główna 6Mbit, dźwiękowa 512Kbit, cache dysku 128Kbit, pamięć backup 64Kbit
• Boot ROM: 1 Mbit – BIOS z oprogramowaniem odtwarzacza CD

Oryginalny Mega-CD był montowany pod konsolą, co nadawało jej masywny, piętrowy wygląd. Mega CD 2 zyskało smuklejszą obudowę z tacką ładowaną od przodu i zostało zaprojektowane jako przystawka montowana z prawej strony jednostki głównej. Dzięki temu system łatwiej mieścił się w szafkach RTV, prezentując się przy tym bardziej nowocześnie. Od strony technicznej Mega CD 2 było identyczne z pierwszym modelem; zmiana konstrukcyjna miała na celu redukcję kosztów produkcji i poprawę wygody użytkowania. Sega dołączała także nowy kabel miksujący, który upraszczał połączenia audio między konsolą a przystawką, rozwiązując jeden z głównych problemów pierwowzoru.

Era CD była okresem dwoistym. Z jednej strony otrzymaliśmy ambitne tytuły, takie jak Lunar: The Silver Star oraz Snatcher, które w pełni wykorzystały format płyty do serwowania rozbudowanej narracji, pełnego dubbingu i klimatycznej muzyki. Z drugiej strony, system stał się niesławny przez zalew gier opartych na FMV (full-motion video), które prezentowały nowinkę techniczną, lecz często cierpiały na brak głębi rozgrywki.

Komercyjnie Mega CD nie odniosło sukcesu. Wysoka cena, ograniczony postęp graficzny i oparcie biblioteki na efektownych, lecz płytkich grach FMV sprawiły, że urządzenie pozostało niszowym dodatkiem. Z perspektywy czasu widać, że te wczesne systemy oparte na CD były okresem przejściowym – oferowały futurystyczną prezentację multimedialną, nie posiadając jednak odpowiedniej mocy obliczeniowej ani wypracowanego standardu projektowania gier.