Mega Drive 2

Beschrijving

De Mega Drive 2 bracht de originele architectuur met twee printplaten terug tot een enkele, efficiënte printplaat, waarbij meerdere functies werden geïntegreerd in Sega’s eigen ASIC. Bij dit ontwerp verdwenen de hoofdtelefoonaansluiting en de volumeschuifregelaar van het eerste model, terwijl de grote 8-pins DIN-aansluiting werd vervangen door een compactere 9-pins mini-DIN-connector. Ook het audiopad onderging een wijziging: in plaats van de losse YM2612 FM-chip, gebruikte dit model een geïntegreerde YM3438-core binnen de ASIC. Dit resulteerde in een heldere FM-synthese, maar beïnvloedde de DAC-ladder, wat de Mega Drive 2 zijn kenmerkende ‘blikkerige’ klank geeft in vergelijking met het warmere geluid van zijn voorganger.

Onder de motorkap behield de console de Motorola 68000 CPU, geklokt op 7,61 MHz voor PAL-regio’s, vergezeld door de Z80-coprocessor voor geluid en compatibiliteit met Master System-software. Het systeem beschikte over 64 KB werkgeheugen, 64 KB videogeheugen en 8 KB Z80-RAM. Het ondersteunde cartridges tot 40 Mbit en bleef volledig uitwisselbaar met de Mega CD en 32X-add-ons. Video-uitvoer verliep via composiet of RGB, terwijl de stereomix helaas de hoofdtelefoonversterker van het eerste model moest missen.

Fysiek was de Mega Drive 2 een stuk compacter en lichter. Het herontwerp was gericht op lagere productiekosten en verving het origineel als Sega’s voornaamste 16-bit hardware tot het einde van de jaren negentig. Hoewel het esthetisch een moderne vooruitgang vormde, blijven puristen de auditieve verschillen met het eerste model nauwlettend in de gaten houden.