Mega Drive 2

Opis

Konsola Mega Drive II stanowiła ewolucję architektury oryginału, w której dwupłytową konstrukcję zastąpiono pojedynczym, zoptymalizowanym obwodem drukowanym, integrując większość funkcji w autorskim układzie ASIC firmy Sega. W tej rewizji usunięto gniazdo słuchawkowe oraz suwak głośności znane z pierwszego modelu, a 8-pinowe złącze DIN zastąpiono mniejszym, 9-pinowym portem mini-DIN. Zmianie uległa również ścieżka dźwiękowa: zamiast dyskretnego układu FM YM2612, model ten korzystał ze zintegrowanego rdzenia YM3438 wewnątrz ASIC. Rezultatem była nieco czystsza synteza FM, jednak modyfikacja drabinki przetwornika DAC nadała konsoli charakterystyczne, bardziej “metaliczne” brzmienie w porównaniu do głębokiego, ciepłego dźwięku pierwszego modelu.

Pod maską urządzenie zachowało procesor Motorola 68000 taktowany zegarem 7,61 MHz (wersja PAL), wspierany przez koprocesor Z80, odpowiedzialny za dźwięk oraz wsteczną kompatybilność z grami z systemu Master System. Pamięć obejmowała 64 KB RAM dla systemu, 64 KB VRAM oraz 8 KB RAM dla Z80. System obsługiwał kartridże o pojemności do 40 Mbit i zachował pełną kompatybilność z przystawkami Mega CD oraz 32X. Wyjście wideo obejmowało sygnały kompozytowe oraz RGB, jednak brak dedykowanego wzmacniacza słuchawkowego sprawił, że wyjście stereo miało nieco inną charakterystykę.

Fizycznie Mega Drive II był wyraźnie mniejszy i lżejszy od poprzednika. Decyzja o rezygnacji z masywnej obudowy była podyktowana chęcią obniżenia kosztów produkcji i usprawnienia procesu montażu, co pozwoliło na wprowadzenie urządzenia do sprzedaży w bardziej przystępnej cenie. Mimo że dla wielu użytkowników smuklejsza sylwetka była estetycznym krokiem naprzód, koneserzy do dziś spierają się o subtelne różnice w reprodukcji dźwięku, które na stałe wpisały się w historię tego modelu.