Super Famicom

Beschrijving

De Super Famicom kenmerkt zich door een compacte grijze behuizing met een aan de bovenzijde geplaatste cartridge-sleuf, twee controllerpoorten en een frontpaneel met de power- en reset-knoppen. Intern is het systeem uitgerust met:

• Een Ricoh 5A22 CPU, gebaseerd op de 65C816-architectuur, geklokt op 3,58 MHz.
• 128 KB aan hoofd-RAM.
• Grafische verwerking via een aangepaste PPU (Picture Processing Unit) die meerdere achtergrondlagen, hardware-scrolling en Mode 7 affine-transformaties voor pseudo-3D-effecten ondersteunt.
• Video-output met een resolutie van 256×224 (of 512×448 interlaced) met een palet van 32.768 kleuren, waarvan er maximaal 256 tegelijk kunnen worden weergegeven.
• Audio wordt aangestuurd door een Sony SPC700-geluidschip met een 8-kanaals sample-gebaseerd systeem en 64 KB toegewezen audio-RAM, wat resulteert in superieure muziek en effecten.
• Interne RF-modulator voor aansluiting op oudere televisies via de antenne-ingang.
• Multi AV-output met ondersteuning voor composite, S-video en RGB-video met stereo-audio.
• Voeding via een 10 V DC-adapter, hoewel vroege modellen 10 V AC accepteerden en intern gelijkrichtten.
• Game-cartridges bevatten vaak extra RAM of uitbreidingschips zoals de Super FX voor geavanceerde rendering.

Bij de lancering in Japan in 1990 werd de Super Famicom geprezen om zijn grafische verfijning en rijke audio, waarmee Nintendo zijn positie als dominante kracht in het 16-bit tijdperk consolideerde. Terugkijkend vormt het een van de meest invloedrijke consoles uit zijn generatie, dankzij zijn technische veelzijdigheid, uitgebreide softwarebibliotheek en de enorme culturele impact in de vroege jaren ’90.