Super Famicom

Paglalarawan

Ang Super Famicom ay nagtatampok ng compact na kulay-abong chassis na may top-loading cartridge slot, dalawang controller ports, at mga switch para sa power at reset sa harap. Sa loob nito ay matatagpuan ang mga sumusunod:

• Ricoh 5A22 CPU na base sa 65C816 architecture, tumatakbo sa 3.58 MHz.
• Memory na may 128 KB ng main RAM.
• Ang graphics ay pinamamahalaan ng isang custom na PPU (Picture Processing Unit) na sumusuporta sa maramihang background layers, hardware scrolling, at Mode 7 affine transformations para sa mga pseudo-3D effects.
• Video output sa 256×224 resolution (o 512×448 interlaced) na may palette na 32,768 na kulay, at kayang mag-display ng hanggang 256 na kulay nang sabay-sabay.
• Ang audio ay pinoproseso ng Sony SPC700 sound chip na may 8-channel sample-based system at 64 KB ng nakalaang audio RAM, na nagbibigay-daan sa mataas na kalidad ng musika at sound effects.
• Internal RF modulator para sa output sa mga lumang TV gamit ang antenna input.
• Multi AV output na sumusuporta sa composite, s-video, at RGB video na may stereo audio output.
• Ang power input ay mula sa 10 V DC adapter, bagaman ang mga naunang modelo ay tumatanggap ng 10 V AC na naitatama sa loob ng system.
• Ang mga game cartridge ay madalas na may kasamang dagdag na RAM o enhancement chips gaya ng Super FX para sa mas abanteng rendering.

Noong ilunsad ito sa Japan (1990), umani ng papuri ang Super Famicom dahil sa sopistikadong graphics at mayamang audio nito, na nagpatibay sa posisyon ng Nintendo bilang pangunahing puwersa sa 16-bit era. Sa pagbabalik-tanaw, ito ang itinuturing na pinaka-maimpluwensyang console ng kanyang henerasyon dahil sa technical versatility nito, malawak na software library, at malalim na epekto sa kultura noong unang bahagi ng dekada ’90.