Mega Drive 2

Beschrijving

De Mega Drive 2 bracht de oorspronkelijke architectuur met twee printplaten terug naar een enkel, gestroomlijnd moederbord, waarbij functies direct werden geïntegreerd in Sega’s eigen ASIC. Dit herontwerp nam afscheid van de hoofdtelefoonaansluiting en de volumeschuifregelaar van het eerste model en verving de grote 8-pins DIN A/V-poort door een compactere 9-pins mini-DIN connector. Ook het audiopad onderging een verandering: in plaats van de discrete YM2612 FM-chip, gebruikte dit model een geïntegreerde YM3438-kern in de ASIC. Dit zorgde voor een iets helderdere FM-synthese, maar beïnvloedde de DAC-ladder, wat resulteerde in het kenmerkende ‘blikkerige’ geluid vergeleken met de warmere klank van het eerste model.

Onder de motorkap behield de console de Motorola 68000 CPU die draait op 7,67 MHz (NTSC), samen met de Z80-coprocessor voor geluid en backwards compatibility met Master System-titels. Het geheugen bestond uit 64 KB werk-RAM, 64 KB video-RAM en 8 KB Z80-RAM. Het systeem ondersteunde cartridges tot 40 Mbit en bleef volledig compatibel met de Mega CD en 32X add-ons. De video-output omvatte composiet- en RGB-signalen via de mini-DIN-poort, terwijl audio naar stereo werd gemixt zonder de versterker van zijn voorganger. Om stereogeluid te ervaren was een Stereo DIN Plug vereist, aangezien Sega standaard een monokabel meeleverde.

Fysiek was de Mega Drive 2 compacter en lichter. In Japan werd de console geleverd met Sonic CD-coupons. Dit herontwerp was primair bedoeld om productiekosten te drukken en het productieproces te vereenvoudigen; het verving al snel het eerste model als Sega’s belangrijkste 16-bit SKU tot eind jaren 90. Hoewel velen de esthetiek van de Mega Drive 2 als een vooruitgang zagen, wijzen audiofielen vaak op de gewijzigde geluidskwaliteit ten opzichte van het eerste model.