Case: Tekken

Opis

Tekken (dosł. Żelazna Pięść) to przełomowa bijatyka 32-bitowa, która zdefiniowała wczesną bibliotekę PlayStation i ugruntowała pozycję Namco jako potęgi w gatunku bijatyk 3D. Wydana w Japonii zaledwie cztery miesiące po premierze konsoli, stanowi bezpośrednią konwersję hitu z automatów z 1994 roku. Produkcja skupia się na turnieju King of the Iron Fist, prestiżowych zawodach sztuk walki organizowanych przez korporację Mishima Zaibatsu. Fabuła wprowadza motyw wieloletniego konfliktu krwi między Kazuyą Mishimą a jego ojcem, Heihachim, kładąc podwaliny pod mroczny, szekspirowski dramat, który stał się fundamentem serii na kolejne dekady. Japońska wersja Tekkena pojawiła się na rynku na kilka miesięcy przed debiutem zachodnim. Jako jedna z wczesnych bijatyk 3D, oparta na wielokątach i sterowaniu przypisującym każdą kończynę do osobnego przycisku, stanowiła bezpośrednią odpowiedź na Virtua Fighter, krótko przed premierami Virtua Fighter Remix czy Virtua Fighter 2, oraz innych tytułów inspirowanych tym nurtem, takich jak Dead or Alive, Fighting Vipers czy Soul Edge.

Podobnie jak automatowy pierwowzór, gra oferuje historię turnieju, w którym zawodnicy pokroju Kazuyi Mishimy, Paula Phoenixa czy Niny Williams przebijają się przez drabinę przeciwników, by stanąć do walki z Heihachim. Japońskie wydanie zachowało minigrę Galaga na ekranach ładowania, będąc częścią strategii Namco, mającej na celu zaprezentowanie technicznych możliwości PlayStation. Port na konsolę domową osiągnął niemal idealną spójność z oryginałem dzięki architekturze sprzętu Namco System 11. Jako że System 11 stanowił w istocie płytę główną PlayStation wyposażoną w układy ROM zamiast napędu CD, proces przeniesienia gry był wyjątkowo płynny. W stosunku do wersji automatowej dokonano istotnego rozszerzenia: dziesięciu bossów i sub-bossów stało się grywalnymi postaciami do odblokowania. Podwoiło to listę dostępnych zawodników do osiemnastu, zapewniając graczom długowieczność rozgrywki. Format płyty CD pozwolił również na dodanie sekwencji FMV dla każdej z ośmiu głównych postaci. Choć modele postaci mogą dziś sprawiać wrażenie kanciastych, ich rozdzielczość i użycie wielokątów wyznaczały w 1995 roku szczyt możliwości sprzętu domowego.