Stunt Race FX

Opis

Stunt Race FX to druga wielka kooperacja wewnętrznego zespołu Nintendo EAD oraz brytyjskiego studia Argonaut Software, która ujrzała światło dzienne po sukcesie Star Fox. Gra porzuca tradycyjne wyścigi oparte na technologii Mode 7, znane z F-Zero czy Super Mario Kart, na rzecz w pełni trójwymiarowego silnika. Gracze kierują zestawem barwnych, antropomorficznych pojazdów o ekspresyjnych „oczach” i sprężystym zawieszeniu, pokonując zróżnicowane trasy – od spokojnych torów, przez zdradliwe górskie przełęcze, aż po najeżone przeszkodami areny kaskaderskie. Choć stylistyka jest lekka i humorystyczna, zastosowana technologia wyznaczała szczyt możliwości ery 16-bitowej.

Rozgrywka kładzie nacisk na fizykę: wagę, przyczepność oraz strategiczne wykorzystanie paska Boost, który pełni jednocześnie rolę wskaźnika wytrzymałości pojazdu. W odróżnieniu od współczesnych mu wyścigówek, uderzanie w bandy lub nieudane lądowania powodują uszkodzenia mechaniczne, które mogą doprowadzić do wykluczenia z rywalizacji. Do dyspozycji mamy cztery maszyny: zbalansowany 4WD, szybki F-Type, zwrotne Coupe oraz masywny, odblokowywany Trailer. Pod kątem technicznym tytuł stanowi studium kompromisów; wykorzystuje układ GSU-1 Super FX do generowania wielokątów, jednak aby zachować płynność animacji, obszar renderowania został ograniczony grubą ramką. Ten „listowy” format był niezbędnym ustępstwem, dzięki któremu SNES mógł w czasie rzeczywistym obliczać skomplikowaną fizykę, taką jak wychylenia aut na zakrętach czy realistyczne koziołkowanie po kolizji.

W momencie premiery tytuł był pokazem możliwości sprzętu, docenionym za innowacyjną oprawę 3D i organiczne prowadzenie maszyn. Mimo że płynność na poziomie 15 klatek na sekundę była w tamtym czasie akceptowalna, czyniła ona grę znacznie trudniejszą do opanowania niż jej dwuwymiarowych konkurentów. Dziś Stunt Race FX bywa nieco zapomniany, lecz pozostaje kluczowym rozdziałem w historii konsolowej rewolucji 3D, udowadniając, że złożone środowiska poligonowe mogły zaistnieć na 16-bitowej architekturze, nawet jeśli wymagało to wyciśnięcia z niej ostatnich potów.