Sengoku Turb

Beschrijving

Sengoku Turb is zonder twijfel een van de meest bizarre vroege RPG’s voor de Dreamcast; een 3D-remake van een pc-98 shareware-titel van de doujin-groep Bio_100%. Het verhaal speelt zich af op de planeet Raiyon, die gevangen zit in een eindeloos conflict tussen katachtige en schaapachtige stammen. Als speler bestuur je Jino, een jonge vrouw die in deze wereld belandt en de krachten bundelt met de katten om de schapendreiging in de kiem te smoren. De presentatie is bewust primitief: personages bestaan uit hoekige polygonen, omgevingen herhalen simpele texturen en dialogen klinken als onverstaanbaar gebrabbel. Deze esthetiek, in combinatie met ontwerpen van Yoko Kuroyanagi (vooral bekend van Tamagotchi), geeft de game een kinderlijke, schetsmatige charme die haaks staat op de scherpe en vaak absurde toon.

De gameplay ontvouwt zich op uitgestrekte slagvelden waar je zij aan zij vecht met AI-gestuurde kattesoldaten. De actie is rechttoe rechtaan: hakken, slaan en schieten tot de vijandelijke kudde is uitgeschakeld, maar dit alles wordt gekruid met excentrieke wapens zoals ijshoorntjes, trommels en vlaggen die op het hoofd gedragen worden. Spelers kunnen dieren zoals beren en konijnen vangen en proberen ze te bekeren tot katten om hun leger te versterken, wat soms resulteert in misvormde maar aandoenlijke bondgenoten. Stat-verhogende feeën genaamd “tainyan” worden geconsumeerd in plaats van bevriend, een regelrechte parodie op RPG-conventies. Het resultaat is een game die aanvoelt als een satire op zowel musou-achtige massale gevechten als traditionele fantasy-RPG’s, waarbij het altijd onduidelijk blijft of de ongemakkelijkheid nu opzet is of toeval.

Ondanks de ruwe randjes is Sengoku Turb uitgegroeid tot een cult-curiositeit. Het onderscheidt zich door pure excentriciteit: het oogt als half afgemaakt speelgoed, speelt als een vereenvoudigde Dynasty Warriors, en intrigeert door de eigenzinnige humor en ongefilterde vreemdheid. Dat was destijds precies wat me aantrok. Een perfect voorbeeld van de experimentele geest van de Japanse indiescene uit de late jaren 90, botsend met Sega’s toenmalige cutting-edge hardware.