Sengoku Turb

Opis

Sengoku Turb to jedna z najbardziej osobliwych wczesnych gier RPG na konsolę Dreamcast, będąca trójwymiarowym remakiem tytułu shareware wydanego pierwotnie na PC-98 przez grupę doujin Bio_100%. Akcja gry rozgrywa się na planecie Raiyon, rozdartej niekończącym się konfliktem między kocimi a owczymi plemionami. Gracze wcielają się w Jino, młodą kobietę, która trafia do tego świata i sprzymierza się z kotami, aby odeprzeć zagrożenie ze strony owiec. Oprawa wizualna jest celowo surowa: postacie zbudowane są z kanciastych wielokątów, otoczenie wykorzystuje powtarzalne tekstury, a dialogi brzmią jak niezrozumiały bełkot puszczony od tyłu. Ta estetyka w połączeniu z projektami Yoko Kuroyanagi (znanej głównie z Tamagotchi) nadaje grze dziecięcy, niemal bazgrolony urok, który kontrastuje z kąśliwym i często absurdalnym tonem produkcji. Rozgrywka koncentruje się na rozległych polach bitew, gdzie gracz walczy u boku sterowanych przez AI kocich żołnierzy. Walka jest nieskomplikowana: siekaj, tnij i strzelaj, dopóki wrogie stado nie zostanie wyeliminowane, choć urozmaicają ją ekscentryczne bronie, takie jak rożki z lodami, bębenki czy flagi noszone na głowie. Gracze mogą chwytać zwierzęta, takie jak niedźwiedzie czy króliki, a następnie próbować przekształcić je w koty, aby wzmocnić swoje szeregi, co czasem prowadzi do powstania zdeformowanych, lecz uroczych sojuszników. Wróżki zwane „tainyan”, zwiększające statystyki, są konsumowane, a nie oswajane, co stanowi parodię konwencji RPG. W efekcie otrzymujemy tytuł, który balansuje na granicy parodii masowych bitew w stylu musou oraz tradycyjnych gier fantasy, nigdy do końca nie ujawniając, czy jego niezręczność jest zamierzona, czy przypadkowa. Mimo surowych krawędzi, Sengoku Turb zyskało status kultowej ciekawostki. Wyróżnia się czystą ekscentrycznością, przypominając niedokończoną zabawkę i grając się jak uproszczone Dynasty Warriors, a jednocześnie urzekając nieszablonowym humorem i bezkompromisową dziwnością. To właśnie ten eksperymentalny duch japońskiej sceny niezależnej końca lat 90., zderzony z ówczesną najnowocześniejszą technologią Segi, przyciągnął mnie do tego tytułu lata temu.