Mega Drive

Beschrijving

Het Mega Drive-basismodel valt op door zijn strakke, zwarte behuizing met een cartridgesleuf aan de bovenzijde, een opvallende rode aan-uitindicator en twee controllerpoorten. Het ontwerp voorziet in stereo audio via een hoofdtelefoonaansluiting met schuifregelaar voor het volume. Standaard is composiet video aanwezig, terwijl RGB-output beschikbaar is via de DIN AV-connector. Deze consoles kwamen in 1989 op de Japanse markt, gevolgd door de PAL-modellen in 1991.

Onder de motorkap wordt de console aangestuurd door een Motorola 68000 CPU op 7,67 MHz, ondersteund door een Zilog Z80-coprocessor voor geluidsverwerking en backward compatibility met Master System-titels via een geschikte cartridge-adapter. De graphics worden verzorgd door Sega’s eigen VDP, goed voor een resolutie van 320×224 pixels, een kleurenpalet van 512 kleuren en de mogelijkheid om tot 64 sprites tegelijk op het scherm te tonen. De audio combineert de Yamaha YM2612 FM-synthesizer met de SN76489 PSG, wat resulteert in een rijke, meerkanaals geluidservaring. Hoewel latere revisies de interne architectuur vereenvoudigden, bleven de kerncomponenten grotendeels ongewijzigd.

Het systeem ondersteunt composiet video en RGB, waarbij de branding per regio verschilde (Mega Drive in Japan en Europa, Genesis in Noord-Amerika). Games worden opgeslagen op cartridges, waarbij de capaciteit door de jaren heen groeide van vroege 4 Mb ROM’s naar 16 Mb en verder. Uitbreidingen zoals de Mega CD en de 32X boden later extra mogelijkheden op het gebied van optische media en 3D-verwerking.

Bij de lancering werd de Mega Drive geprezen om zijn arcade-waardige prestaties en sterke ondersteuning door third-party ontwikkelaars, waardoor Sega zich als geduchte concurrent voor Nintendo en hun Super Nintendo wist te vestigen. Het was een van de meest bepalende consoles van het 16-bit tijdperk, gekenmerkt door snelle graphics, een iconische bibliotheek en een culturele invloed die het gaminglandschap van het begin van de jaren ’90 vormgaf.