Mega Drive

Opis

Model startowy konsoli Mega Drive wyróżnia się smukłą, czarną obudową z ładowanym od góry slotem na kartridże, charakterystyczną czerwoną diodą zasilania oraz dwoma portami kontrolerów. Projekt urządzenia uwzględnia stereofoniczne wyjście audio przez gniazdo słuchawkowe z suwakiem głośności oraz standardowe wyjście kompozytowe, przy czym sygnał RGB dostępny jest przez złącze DIN AV. Choć w Japonii sprzęt zadebiutował w 1989 roku, modele PAL trafiły do sprzedaży później.

Pod maską konsoli drzemie procesor Motorola 68000 taktowany zegarem 7.67 MHz, wspierany przez jednostkę pomocniczą Zilog Z80, odpowiadającą za dźwięk oraz wsteczną kompatybilność z tytułami z Master System przy użyciu odpowiedniego adaptera. Za grafikę odpowiada autorski układ VDP Segi, oferujący rozdzielczość 320×224 pikseli, paletę 512 kolorów i obsługę do 64 sprite’ów jednocześnie. Warstwę dźwiękową tworzy połączenie syntezatora FM Yamaha YM2612 z układem SN76489 PSG, co zapewnia bogate, wielokanałowe brzmienie. Mimo późniejszych rewizji technicznych, bazowe podzespoły pozostały niemal niezmienione.

Konsola korzysta z nośników kartridżowych, których pojemność ewoluowała od wczesnych ROM-ów 4 Mb do 16 Mb i większych w późniejszym okresie. Możliwości systemu można było rozszerzyć poprzez przystawki takie jak Mega CD czy 32X, wprowadzające obsługę nośników optycznych oraz ulepszone możliwości renderowania 3D.

W momencie premiery Mega Drive zyskał uznanie za wydajność klasy arcade oraz szerokie wsparcie firm trzecich, co pozwoliło Segi stać się realnym rywalem dla Nintendo przed debiutem ich platformy Super Famicom. To jedna z najważniejszych konsol ery 16-bitowej, która dzięki dynamicznej grafice i kultowej bibliotece gier na zawsze zapisała się w historii elektronicznej rozrywki lat 90.