Anamorphic Widescreen

Przed upowszechnieniem 4K, HDTV, a nawet płaskich paneli, ekrany panoramiczne o proporcjach 16:9 były stosunkowo egzotyczne. Materiały wideo w formacie panoramicznym ograniczały się głównie do wydań specjalnych niektórych kaset wideo i dysków laserowych. Obrazy panoramiczne były przesyłane anamorficznie, czyli skompresowane poziomo jako zwykły obraz 4:3, a urządzenie wyświetlające rozciągało obraz. Metoda ta była kontynuowana nawet w niektórych transmisjach HDTV. Panoramiczne wyświetlacze i wideo powoli zyskiwały popularność wraz z adaptacją formatu DVD, który pozwalał na prezentację 4:3 i 16:9 z jednego źródła, a także dzięki przejściu na cyfrową transmisję TV na różnych rynkach. Przed siódmą generacją konsol, która wprowadziła różne formy wyjścia wideo HD i nieanamorficzne wyjście cyfrowe, gry panoramiczne były stosunkowo rzadkie. Tylko nieliczni deweloperzy, kierujący się chęcią osiągnięcia technicznego sukcesu, podejmowali ten dodatkowy wysiłek. PlayStation 2 i Xbox 360 były najwcześniejszymi platformami, na których obsługa panoramy zaczęła stawać się powszechna i była włączana na poziomie systemu (w przeciwieństwie do włączania jej indywidualnie w każdej grze). Ten termin obejmuje gry do szóstej generacji włącznie, które obsługiwały tryb panoramiczny. Późniejsze generacje są pomijane, ponieważ wyjście panoramiczne stało się standardem.