Zico Soccer

Opis

Gra Zico Soccer powstała w samym szczycie popularności tzw. “Zico-manii”, lecz okazała się katastrofą zarówno komercyjną, jak i artystyczną, kompletnie rozmijając się z oczekiwaniami odbiorców. Fani, którzy liczyli na możliwość wcielenia się w legendarnego zawodnika i odtworzenia jego stylu gry, otrzymali chłodny, niemal kliniczny interfejs menedżerski, całkowicie pozbawiony bezpośredniej kontroli nad piłkarzami. Ta decyzja projektowa wywołała natychmiastową negatywną reakcję rynku, sprawiając, że gra błyskawicznie trafiła do koszy z przecenami w całej Japonii. Tytułowi brakowało zarówno emocji typowych dla ówczesnych gier piłkarskich, jak i głębi niezbędnej, by zadowolić wymagających strategów.

Rozgrywka opiera się na powolnym, menu-centrycznym systemie taktycznym, stworzonym z myślą o obsłudze za pomocą myszy. Zamiast tradycyjnego sterowania D-padem, twórcy próbowali kopiować schematy RTS znane z gier pokroju Populous czy SimCity. Poprzez menu wyznacza się stałe fragmenty gry, ścieżki podań i strefy strzałów, które sztuczna inteligencja próbuje następnie egzekwować z różnym skutkiem. Gra czerpała inspiracje z wschodzącego gatunku menedżerów piłkarskich na europejskie komputery, takich jak Championship Manager, jednak nie udało się przenieść tej złożoności na konsolowy interfejs. Efektem jest frustrująco bierne doświadczenie, w którym gracz więcej czasu spędza na walce z nieporęcznym systemem niż na samym sporcie.

W tamtym czasie Zico Soccer uznawano za niegrywalną ciekawostkę w porównaniu do branżowych standardów, takich jak J.League Soccer: Prime Goal czy rodząca się seria FIFA. Podczas gdy Namco i Konami definiowały “rytm” 16-bitowej piłki nożnej za pomocą responsywnych sprite’ów i natychmiastowej reakcji na komendy, Zico Soccer sprawiało wrażenie przestarzałego i sterylnego. Produkcja była przewartościowana, co szybko zepchnęło ją na margines rynku. Krążą nawet pogłoski, że część kartridży została wykupiona i wykorzystana przez deweloperów nieautoryzowanych gier dla dorosłych. To przestroga przed nadmiernym komplikowaniem prostej koncepcji, dowodząca, że znana licencja nie uratuje gry, której fundamenty są błędne.