Clay Fighter

Opis

ClayFighter powstał jako komediowa alternatywa dla coraz bardziej brutalnych i poważnych bijatyk wczesnych lat 90. Tytuł zadebiutował na SNES-ie w 1993 roku, a rok później doczekał się konwersji na konsolę Sega Mega Drive. Postacie w grze zostały ulepione z plasteliny, wprawione w ruch techniką animacji poklatkowej, a następnie zdigitalizowane w formie sprite’ów, co nadało produkcji unikalną oprawę wizualną. Wśród zawodników znaleźli się tak ekscentryczni fighterzy jak Bad Mr. Frosty (bojowo nastawiony bałwan), Taffy (ożywiony cukierek), Ickybod Clay (duch z głową z dyni) oraz Blue Suede Goo (parodia Elvisa). Ostateczny boss, N. Boss, to celowo niedokończony model z plasteliny, co podkreślało prześmiewczy charakter gry.

Fabuła przenosi nas do Mudville, gdzie upadek meteorytu z plasteliny w cyrku zamienia jego mieszkańców w dziwacznych wojowników rywalizujących o miano „Króla Cyrku”. Mechanika rozgrywki opiera się na standardowym dla tamtych lat schemacie sześciu przycisków, przypisanych do lekkich, średnich i ciężkich ciosów oraz kopnięć. Choć pod względem technicznym gra była prostsza od swoich pierwowzorów, nadrabiała to humorem, przesadzonymi animacjami i parodią gatunku. Mimo mieszanych recenzji, gdzie chwalono oryginalną oprawę wizualną, a krytykowano brak głębi systemu walki, tytuł odniósł sukces, doczekując się kontynuacji, takich jak ClayFighter: Tournament Edition (1994, SNES), ClayFighter 2: Judgment Clay (1995, SNES) czy ClayFighter 63⅓ (1997, Nintendo 64). Kolekcjonerską gratką stała się wydana wyłącznie w wypożyczalniach wersja ClayFighter: Sculptor’s Cut (1998).