Alex Kidd: The Lost Stars

Opis

Alex Kidd: The Lost Stars stanowi bezpośrednią kontynuację fabularną Miracle World. Po zwycięstwie nad Jankenem Wielkim, Alex dowiaduje się od starego czarnoksiężnika Daledy, że z nieba skradziono dwanaście gwiazd konstelacji Barana. Za tym czynem stoi Ziggurat, tajemnicza, zła istota, która próbowała dokonać tej samej kradzieży 5000 lat wcześniej, zanim została pokonana przez przodka Alexa, Halifaxa Kidda. Aby przywrócić ład na niebie, Alex musi przemierzyć szereg ekscentrycznych krain – od zabójczego Świata Zabawek po dziwaczny Świat Iluzji – by odzyskać Miracle Balls i ostatecznie powstrzymać Ziggurata.

Rozgrywka drastycznie odbiega od pierwszej części. Zamiast rozbijania bloków, wydawania waluty czy pojedynków w papier-kamień-nożyce, Alex polega głównie na precyzyjnych skokach i unikach. Jego zdrowie jest bezpośrednio powiązane z nieubłaganie ubywającym licznikiem czasu; otrzymanie obrażeń lub upadek w przepaść nie oznacza natychmiastowej porażki, lecz odejmuje cenne sekundy i cofa gracza do ostatniego punktu kontrolnego. Na przestrzeni sześciu etapów można zbierać kapsuły wzmacniające, które czasowo dają zdolność strzelania pociskami lub wyższego skakania. Po dotarciu do końca szóstego poziomu gra wymaga od gracza przejścia drugiego, trudniejszego „pętli” wszystkich etapów ze zmienionym rozmieszczeniem przeciwników, aby w pełni ukończyć kampanię. Choć oryginalny automat oferował tryb kooperacji dla dwóch graczy z drugą postacią o imieniu Stella, port na Master System jest wyłącznie przygodą dla jednego gracza, co rekompensuje jednak nieskończoną liczbą kontynuacji.

Tytuł ten uchodzi za jedną z najbardziej osobliwych pozycji we wczesnym katalogu Segi, wyróżniającą się ekscentrycznym projektem przeciwników – jak niesławny punk strzelający czaszkami ze swoich pleców – oraz zdigitaryzowanym krzykiem Alexa przy każdym otrzymaniu obrażeń. Przez porzucenie pojazdów, sklepów i eksploracji, które definiowały Miracle World, The Lost Stars nie zdołało zdobyć takiego uznania krytyków czy komercyjnego sukcesu. Z perspektywy czasu jest to jednak fascynujący artefakt eksperymentów z końcówki lat 80. Pokazuje gotowość Segi do radykalnego przeobrażania swojego flagowego bohatera na różnych platformach, na długo przed tym, jak zdefiniowali swoją tożsamość platformową za sprawą Sonica.