EyeToy

Opis

EyeToy wniósł do salonów nową jakość interaktywnej rozrywki, skutecznie zmieniając gracza w żywy kontroler. Doświadczenie to polegało na nałożeniu sylwetki użytkownika na obraz telewizyjny, co w 2003 roku wywierało wrażenie czystej magii. Urządzenie spopularyzowało ruchową formę zabawy – machanie rękami, uderzanie w obiekty czy taniec stały się fundamentem spotkań towarzyskich i domowych imprez. Choć historia powstania sprzętu jest złożona, wywodzi się on z ambitnych założeń projektowych londyńskiego oddziału Sony oraz SCE Europe. Peryferium obsługiwało szeroką gamę gier opartych na detekcji ruchu, wykorzystując kamerę o stałej ogniskowej, która śledziła zmiany luminancji pikseli w celu wykrycia aktywności. Późniejsze tytuły, w tym niewielka liczba gier na PS3, wykorzystywały to akcesorium już wyłącznie jako urządzenie do przechwytywania wideo. W szerszej perspektywie EyeToy stanowił, obok serii SingStar i Buzz!, filar socjologicznego wymiaru ery PS2.

W trakcie cyklu życia konsoli PlayStation 2 wyprodukowano kilka wariantów sprzętowych. Oryginalne modele SLEH-00030 oraz SLEH-00031, wytwarzane odpowiednio przez Logitech i Namtai, stylistycznie nawiązywały do pierwotnego projektu PS2, prezentując czarną, prostokątną obudowę. Późniejszy wariant SCEH-0004, również produkcji Namtai, otrzymał mniejszą, srebrną obudowę, dopasowaną do konsoli w wersji Slim. Wszystkie jednostki wyposażono w matrycę VGA pracującą w rozdzielczości QVGA (320×240) oraz zintegrowany mikrofon. Choć sprzęt nie posiadał zaawansowanych czujników głębi, oprogramowanie nadrabiało to sprytnym rozmieszczeniem stref aktywnych, które wyzwalały konkretne akcje po zakłóceniu obrazu przez ruch gracza. Urządzenie to jest bezpośrednim przodkiem PlayStation Eye z konsoli PS3 oraz PlayStation Camera z PS4/PS5, a także kluczowym punktem odniesienia dla rozwoju technologii Kinect od Microsoftu. Jego poleganie na śledzeniu ruchu w 2D nawiązuje do wczesnych eksperymentów automatowych oraz urządzenia Dreameye dla Segi Dreamcast, będącego pionierem w dziedzinie kamer konsolowych.

Przyjęcie urządzenia w momencie premiery było mieszanką autentycznego zachwytu i lekkiej frustracji. EyeToy był rewolucją w projektowaniu interfejsów, zachęcając zarówno tradycyjnych graczy, jak i osoby stroniące od konsol do aktywnego uczestnictwa w rozgrywce. Ograniczenia technologiczne tamtych lat były jednak nieuniknione; czujnik przy tym poziomie cenowym był niezwykle wrażliwy na słabe oświetlenie, co prowadziło do błędów w śledzeniu. Brak fizycznej informacji zwrotnej sprawiał ponadto, że rozgrywka bywała nieprecyzyjna i męcząca. Było to odważne wprowadzenie zaawansowanej technologii do mainstreamu, które mimo swoich wad, utorowało drogę całemu nurtowi sterowania ruchem w połowie pierwszej dekady XXI wieku.