Tekken Tag Tournament (Platinum)

Opis

Tekken Tag Tournament to manifestacja technicznych możliwości Namco u progu ery 128-bitowej. Wydany wraz z konsolą PlayStation 2, tytuł ten stawia na fan service i rywalizację wieloosobową, odkładając na bok narracyjną ciągłość. Zamiast rozwijać losy rodu Mishima znane z Tekkena 3, produkcja stanowi kanoniczny przegląd niemal wszystkich zawodników z pierwszych trzech odsłon, przywracając dawno niewidziane postacie, takie jak Kazuya Mishima, Jun Kazama czy Armor King. To historyczny punkt zwrotny, zamykający rozdział klasycznego silnika serii przed gruntowną przebudową, jaką przyniósł Tekken 4.

Rozgrywka opiera się na dynamicznym systemie 2-na-2, który zmienia tradycyjny rytm walki. W przeciwieństwie do innych gier typu team-fighter, runda w Tekken Tag Tournament kończy się w momencie znokautowania pierwszego zawodnika. Wymusza to strategiczne zarządzanie zmianami postaci, co pozwala odpoczywającemu fighterowi na regenerację części paska zdrowia. Ta odsłona wprowadziła złożone tag-combo i tag-throws, znacząco podnosząc poprzeczkę umiejętności. Poza walką, wydanie konsolowe zapisało się w pamięci graczy za sprawą Tekken Bowl – niezwykle wciągającej minigry w kręgle, wykorzystującej unikalne statystyki zawodników.

Pod względem technicznym konwersja z automatów na konsolę była ogromnym skokiem jakościowym. Namco całkowicie przebudowało oprawę wizualną: podczas gdy oryginał z 1999 roku działał na leciwym sprzęcie System 12 z dwuwymiarowymi tłami, wersja na PS2 otrzymała w pełni trójwymiarowe środowiska, znacznie wyższą liczbę wielokątów, animacje twarzy i dłonie z oddzielnie modelowanymi palcami. Niestety, wydanie PAL ucierpiało na fatalnej optymalizacji. Podobnie jak wiele wczesnych gier na PS2 w Europie i Australii, konwersja 50Hz drastycznie obniżyła prędkość rozgrywki względem pierwowzoru NTSC, serwując graczom irytujące czarne pasy na górze i dole ekranu.

Tytuł zdobył powszechne uznanie krytyki i stał się najważniejszą pozycją startową PlayStation 2. Recenzenci wychwalali gigantyczny skład zawodników, wygładzoną grafikę i nieskończoną żywotność trybów wieloosobowych. Choć puryści sceny turniejowej wytykali grze zbyt agresywne skalowanie obrażeń, gdzie jeden błąd prowadził do przegranej w ramach „one-touch death combo”, produkcja ta pozostaje jedną z najbardziej cenionych odsłon serii i wzorcowym przykładem startowego tytułu dla konsoli nowej generacji.