GT Racers

Opis

GT Racers stanowiło wyraźne odejście od rzutu izometrycznego znanego z odsłony na Game Boy Advance, oferując w zamian pełnowymiarowe wyścigi zręcznościowe w 3D na konsolę PlayStation 2. Produkcja brytyjskiego studia Aqua Pacific wpisała się w ówczesny krajobraz rynku jako budżetowa alternatywa dla wysokobudżetowych symulatorów. Tytuł ten zrezygnował ze skomplikowanego tuningu i licencjonowanych marek, które dominowały w ówczesnych hitach pokroju Gran Turismo, stawiając na przystępność i natychmiastową akcję – trend charakterystyczny dla europejskich półek sklepowych tamtej ery. Rozgrywka obejmuje wyścigi uliczne w pięciu światowych metropoliach: Londynie, Nowym Jorku, Rzymie, Tokio i Paryżu. Każde miasto oferuje dwa warianty tras – dzienną oraz nocną – co łącznie daje dziesięć torów. Ciekawostką jest zestaw jedenastu pojazdów, które choć nie posiadają oficjalnych licencji, są wyraźnie inspirowane ikonami motoryzacji, takimi jak Dodge Viper GTS, Bugatti EB110 czy Honda NSX. Struktura gry opiera się na trybie Championship podzielonym na puchary brązowy, srebrny i złoty, w których zajęcie miejsca na podium pozwala odblokować nowe malowania karoserii oraz szybsze maszyny, jak chociażby ‘Imperiale’. Silnik RenderWare pozwolił twórcom zachować płynność animacji przy zachowaniu przejrzystych modeli aut, mimo ograniczeń budżetowych. Głównym punktem krytyki stał się jednak restrykcyjny system kamer; wbrew sugestiom zawartym w instrukcji, gra wymusza perspektywę z maski pojazdu przez cały czas trwania wyścigu. Był to zauważalny kompromis techniczny, gdyż modele samochodów w pełnym ujęciu istniały i pojawiały się podczas kolizji czy widoku wstecznego, jednak ich wyłączenie podczas jazdy najpewniej służyło optymalizacji. Choć poczucie prędkości było solidne jak na produkcję klasy budżetowej, sztuczna inteligencja przeciwników pozostawiała wiele do życzenia, sztywno trzymając się jednej linii przejazdu. Tytuł spotkał się z chłodnym przyjęciem, będąc postrzeganym jako klasyczna budżetówka pozbawiona zbędnych ozdobników. Recenzenci chwalili sterowność i zróżnicowane lokacje, jednak brak kamery zewnętrznej oraz powtarzalność tras negatywnie wpływały na żywotność rozgrywki. Gra nigdy nie doczekała się wydania NTSC-U, będąc namacalnym dowodem na to, jak wydawcy pokroju Oxygen Interactive zaspokajali apetyt rynku PAL na niedrogie oprogramowanie. Z perspektywy czasu to rzetelna, choć pozbawiona błysku pozycja, idealnie oddająca ducha klonów i naśladowców z połowy cyklu życia PlayStation 2.