Nintendo 64 Console

Opis

Sercem Nintendo 64 jest procesor NEC VR4300, 64-bitowa jednostka RISC oparta na architekturze MIPS R4300i, taktowana zegarem 93,75 MHz. Układ ten współpracował z zaprojektowanym przez SGI koprocesorem Reality Coprocessor (RCP) o taktowaniu 62,5 MHz, który odpowiadał za obsługę grafiki i dźwięku. RCP składał się z dwóch modułów: Reality Signal Processor (RSP), zajmującego się transformacjami geometrycznymi oraz obróbką audio, oraz Reality Display Processor (RDP), odpowiedzialnego za rasteryzację, operacje na pikselach i zaawansowane efekty wizualne. Wspólnie umożliwiały one stosowanie technik takich jak Z-buffering, wygładzanie krawędzi (anti-aliasing), trilinear MIP-mapping, environment mapping oraz renderowanie tekstur z korekcją perspektywy, co stawiało ten sprzęt w awangardzie swojej epoki.

Konsola wyposażona została w 4 MB pamięci Rambus RDRAM, z możliwością rozszerzenia do 8 MB za pomocą Expansion Pak. Gry dystrybuowano na kartridżach ROM, które oferowały błyskawiczne czasy ładowania, choć posiadały ograniczoną pojemność w porównaniu do płyt CD-ROM konkurencji. Nintendo eksperymentowało również z 64DD, przystawką na dyski magnetyczne wydaną wyłącznie w Japonii, która wspierała nośniki wielokrotnego zapisu oraz łączność online przez serwis Randnet, choć przedsięwzięcie to zakończyło się fiaskiem komercyjnym.

Dźwięk generowany był w formacie 16-bit stereo przy 44,1 kHz, a wybrane tytuły wspierały przestrzenny standard Dolby Pro Logic. Rozdzielczość obrazu wahała się od 256×224 do 640×480 pikseli przy 21-bitowej palecie barw. Konsola posiadała cztery wbudowane porty kontrolerów, czyniąc lokalny multiplayer fundamentem swojej tożsamości. Funkcjonalność systemu rozszerzały akcesoria takie jak Controller Pak (karta pamięci 32 KB), Rumble Pak oraz Transfer Pak.