The Legend of Zelda: Skyward Sword

Beschrijving

Met The Legend of Zelda: Skyward Sword leverde Nintendo een van de laatste grote titels voor de Wii in de nadagen van het platform. Het spel verscheen precies 25 jaar na het oorspronkelijke NES-klassiek en toonde de toewijding van de ontwikkelaars aan het verplichte gebruik van de Wii MotionPlus-accessoire. De visuele richting week bewust af van de duistere, realistische tonen van Twilight Princess. In plaats daarvan kozen de ontwikkelaars voor een heldere, impressionistische aquarelstijl, sterk geïnspireerd door het werk van Paul Cézanne. Hierdoor bleven personages en omgevingen expressief en leesbaar, ondanks de verouderde standaarddefinitie-hardware. Chronologisch gezien vormt dit het vroegste punt in de tijdlijn van Zelda, waarin het smeden van het Master Sword en de oorsprong van Zelda, Link en de eeuwige cyclus van de aartsvijand uit de reeks worden uiteengezet.

De spelervaring is volledig opgebouwd rond directionele 1-op-1 bewegingsbesturing. In tegenstelling tot de eenvoudige ‘waggle’-mechanieken van Twilight Princess, fungeren vijanden in Skyward Sword als fysieke puzzels; ze blokkeren en pareren actief, waardoor de speler de Wii Remote nauwkeurig horizontaal, verticaal of diagonaal moet bewegen om hun verdediging te doorbreken. De voortgang berust op het navigeren tussen het zwevende eiland Skyloft, bereikbaar via een berijdbare Loftwing, en de afdaling naar drie afzonderlijke, gedetailleerde gebieden op het oppervlak. Deze titel veranderde de beweging en verkenning van de serie fundamenteel door de introductie van een uithoudingsmeter, waardoor Link kan sprinten, muren kan beklimmen en parkour-achtige manoeuvres kan uitvoeren—een systeem dat het ontwerp van Breath of the Wild sterk zou beïnvloeden. Bovendien introduceerde het een uitgebreid systeem voor het vervaardigen en verbeteren van uitrusting, waarbij spelers insecten en monsteronderdelen verzamelden om schilden, drankjes en gereedschap te versterken.

Bij de release ontving Skyward Sword lovende kritieken en talloze perfecte scores van grote publicaties. Recensenten prezen het emotioneel resonerende verhaal, het slimme kerkerontwerp (met name de tijdmechanieken in de Lanayru-woestijn) en het voldoening gevende, puzzelachtige gevechtssysteem. De erfenis van het spel is na verloop van tijd echter verdeeld geraakt. Retrospectieve kritieken straffen de titel vaak af vanwege de overmatige afhankelijkheid van de constante, niet-overslabare tutorials van Fi, het repetitieve karakter van de ‘Tears of Light’-beproevingen en het herhaaldelijk bevechten van dezelfde eindbaas. Verder bleef de verplichte bewegingsbesturing controversieel voor spelers die traditionele knoppenbesturing verkozen. De latere HD-remaster op de Switch loste dit op door de meeste bewegingsbesturing overboord te gooien—tegen die tijd was de gimmick immers uitgewerkt. Desalniettemin wordt Skyward Sword beschouwd als een essentieel fundament van de Zelda-franchise en een hoeksteen van de Wii-bibliotheek.