Mario & Sonic at the Sochi 2014 Olympic Winter Games

Opis

Mario & Sonic at the Sochi 2014 Olympic Winter Games to czwarta odsłona serii sportowej o tematyce olimpijskiej. Zespół Sega Sports R&D przeniósł to popularne połączenie dwóch światów na konsolę Wii U, próbując uzasadnić innowacje sprzętowe Nintendo poprzez podział mechaniki rozgrywki między tradycyjne sterowanie ruchem Wii Remote a asymetryczne funkcje ekranu dotykowego Wii U GamePad. Produkcja bazuje na licencji olimpijskiej i atmosferze XXII Zimowych Igrzysk w Rosji, debiutując jako kluczowy tytuł świąteczny, mający na celu powtórzenie sukcesu komercyjnego swoich poprzedników.

Rozgrywka obejmuje 16 standardowych konkurencji olimpijskich oraz 8 szalonych konkurencji „Dream Events”, osadzonych w fantastycznych światach znanych z gier o Mario i Soniku. Progresja wymaga opanowania skrajnie różnych schematów sterowania w zależności od dyscypliny; podczas gdy narciarstwo alpejskie czy łyżwiarstwo figurowe wymagają precyzji kontrolera Wii Remote Plus, biathlon czy skeleton wykorzystują żyroskopy i ekran dotykowy GamePada. Nowością był tryb „Legends Showdown”, oferujący kampanię dla pojedynczego gracza, w której przechodzi się przez tematyczne obszary w celu pokonania bossów, oraz quiz „Action & Answer Tour”, łączący konkurencje fizyczne z pytaniami sprawdzającymi wiedzę.

Pod względem technicznym gra stanowiła wyczekiwany skok serii w stronę wysokiej rozdzielczości. Czysta, żywa oprawa graficzna w 1080p, szczegółowa fizyka śniegu i dynamiczne oświetlenie stanowiły duży krok naprzód względem ery Wii. Tytuł wprowadził również rozgrywkę sieciową, pozwalając rywalizować globalnie w czterech wybranych dyscyplinach. Mimo to, produkcja borykała się z problemami strukturalnymi. Konieczność ciągłego przełączania się między GamePadem a kontrolerami Wii Remote często przerywała płynność sesji wieloosobowych, a niepomijalne samouczki utrudniały nawigację po menu.

Gra spotkała się z mieszanym odbiorem, będąc jedną z niżej ocenianych części serii. Krytycy chwalili estetykę i kreatywność „Dream Events”, ale punktowali powielanie mechanik z wydania z Vancouver z 2010 roku oraz uciążliwe wymogi dotyczące zmiany sterowania. Z dzisiejszej perspektywy to solidna, choć mało inspirująca pozycja, która z trudem odnalazła świeżość typową dla debiutanckich odsłon na konsolę Wii.