Street Racer Extra

Opis

Street Racer Extra (na rynkach europejskich znane po prostu jako Street Racer) stanowiło część ambitnych planów wydawniczych Ubisoftu, mających na celu przeniesienie ich 16-bitowych marek w nową, 32-bitową erę po wcześniejszych premierach na konsolach SNES, Mega Drive, Amiga oraz PlayStation. Tytuł wiernie podąża za modelem rozgrywki spopularyzowanym przez Super Mario Kart, łącząc zręcznościowe ściganie z brutalną walką na torze. Gracze mają do wyboru ośmioro ekscentrycznych zawodników, z których każdy dysponuje unikalnym pojazdem i przypisanymi do niego trasami.

Przeniesienie tej 16-bitowej konstrukcji na potężną architekturę Saturna, wyposażoną w dwa procesory 32-bitowe i dedykowane układy wspomagające, pozwoliło twórcom na rozbudowanie zawartości do 24 tras rozmieszczonych w zróżnicowanych środowiskach oraz wprowadzenie pięciu trybów gry: Championship, Single Race, Time Trial, Rumble (tryb walki) oraz Soccer (nietypowa wariacja, w której celem jest wepchnięcie wielkiej piłki do bramki przeciwnika). Pod względem wizualnym wersja na Saturna oferowała płynniejszy scaling, bogatszą paletę barw i znacznie bardziej szczegółowe tła niż jej poprzednicy. Mimo to ówczesna prasa krytyczna punktowała oprawę jako przestarzałą w zestawieniu z tytułami 3D, takimi jak Sega Rally Championship czy Daytona USA. Ciekawostką pozostaje wsparcie dla rozgrywki do ośmiu graczy jednocześnie, co wymagało użycia dwóch adapterów na 6 kontrolerów, choć przy tak dużej liczbie osób czytelność obrazu na podzielonym ekranie była mocno ograniczona.

W 1996 roku przyjęcie tytułu było chłodne. Mimo różnorodności tras i chaosu w trybie wieloosobowym, recenzenci widzieli w nim jedynie wtórnego klona Mario Kart, który nie miał szans w starciu z flagowymi ścigałkami Segi. Dzisiaj perspektywa ta uległa zmianie. Street Racer Extra znacznie rozwinęło formułę, oferując zabawę dla ośmiu osób, podczas gdy Super Mario Kart pozwalało jedynie na dwóch graczy, a nawet późniejsze Mario Kart 64 nie zdołało osiągnąć takiego wyniku. Podczas gdy dawniej cała uwaga skupiona była na surowym, wczesnym 3D, które dziś często trąci myszką, zaawansowane tytuły 2D z tego okresu zachowują swoją spójność i elegancję, broniąc się przed upływem czasu znacznie skuteczniej.