Phoenix 3

Opis

Phoenix 3 to hybrydowe doświadczenie wydane na konsolę 3DO w samym szczycie ery FMV. Tytuł ten, wydany przez Studio 3DO, stanowi techniczny pokaz możliwości systemu w zakresie obsługi wielu stylów rozgrywki na jednym nośniku optycznym. Mimo cyfry 3 w nazwie, nie jest to kontynuacja żadnej istniejącej marki; nazwa była zabiegiem marketingowym, mającym sugerować zaawansowanie technologiczne i rozbudowane uniwersum. Wysokiej jakości zdygitalizowane nagrania z udziałem żywych aktorów, wkomponowane w prerenderowane tła, stanowiły znak rozpoznawczy ówczesnego podejścia do „multimedialnej” rozgrywki, która dążyła do osiągnięcia kinowej prezencji.

Fabuła skupia się na Dereku Freemanie, pilocie i poszukiwaczu przygód uwikłanym w futurystyczny konflikt. Gracze towarzyszą mu, próbując przetrwać i bronić planety. Historia opiera się w dużej mierze na sekwencjach filmowych i dialogach z aktorami, co w tamtym czasie stanowiło jeden z głównych argumentów przemawiających za formatem CD-ROM konsoli 3DO. Protagonista zmienia sposób przemieszczania się, zasiadając za sterami statku „Talon” lub walcząc bezpośrednio na powierzchni planet, co dodaje skali jego podróży przez nieprzyjazne środowiska.

Rozgrywka podzielona jest na dwa wyraźne tryby: pierwszoosobowe walki w kosmosie oraz platformową akcję w formacie 2D side-scrolling. W sekcjach kosmicznych gra przypomina symulator lotu, w którym pilot musi toczyć pojedynki z myśliwcami wroga i zarządzać systemami osłon. Te etapy wspierają kontroler 3DO Flightstick Pro, co zwiększa immersję. Po wylądowaniu perspektywa zmienia się na platformówkę, gdzie gracz wykorzystuje broń dystansową i zwinność do pokonywania poziomów. Przejście między symulacją a klasyczną zręcznościówką miało dowieść wszechstronności sprzętu 3DO, choć wymaga od gracza opanowania dwóch odmiennych schematów sterowania.

W momencie premiery Phoenix 3 odebrano jako solidną, choć nieco nierówną produkcję – typowy przykład podejścia „wszystko w jednym”, tak charakterystycznego dla wczesnych konsol CD-ROM. Chwalono walory produkcyjne i płynność przejść między gatunkami, jednak krytycy zauważali, że żaden z trybów nie osiąga głębi dedykowanych gier danego typu. Z perspektywy czasu tytuł ten stanowi doskonałą reprezentację samej konsoli 3DO: fascynujący, choć nieco zapomniany artefakt wczesnej ery prerenderowanego 3D, pokazujący eksperymentalne próby łączenia produkcji w stylu Hollywood z tradycyjną mechaniką gier, jeszcze zanim standardem stało się renderowanie wielokątów w czasie rzeczywistym.