Super 32X

Opis

Super 32X, znany w Japonii jako Super 32X (スーパー３２Ｘ), był efemerycznym rozszerzeniem stworzonym w celu przeprowadzenia starzejącego się Mega Drive’a w erę 32-bitową. To przypominające kształtem grzyba urządzenie, wpinane w slot kartridży, obiecywało trójwymiarową grafikę, bogatszą paletę barw i znacznie wyższą moc obliczeniową bez konieczności kupowania nowej konsoli.

• Dwa 32-bitowe procesory Hitachi SH-2 RISC taktowane zegarem około 23 MHz każdy.
• Układ graficzny zdolny do renderowania wielokątów 3D, cieniowania Gourauda oraz mapowania tekstur.
• Paleta barw obejmująca do 32 768 kolorów, co znacznie przewyższało limit 64 kolorów dostępny w standardowym Mega Drive.
• 256 KB pamięci VRAM z obsługą buforowania klatek, co zapewniało płynniejszą animację.
• Niezależne wyjście wideo, łączące wizualia 32X z grafiką bazowego Mega Drive.
• Biblioteka obejmująca około 40 tytułów, w tym konwersje Virtua Racing Deluxe, Doom oraz oryginalne produkcje, takie jak Knuckles’ Chaotix czy Tempo.

Urządzenie zadebiutowało w wyjątkowo niefortunnym momencie. Podczas gdy Sega of America promowała je jako budżetowy pomost do gamingu 32-bitowego, w Japonii trwały już prace nad Saturnem. Doprowadziło to do dezorientacji wśród graczy i deweloperów, którzy nie wiedzieli, czy warto inwestować w ten dodatek, czy może lepiej zaczekać na nową generację konsol. Choć pod względem technicznym 32X deklasowało bazowe Mega Drive, mała biblioteka gier i szybkie nadejście Saturna sprawiły, że sprzęt nigdy nie zdobył popularności. Z perspektywy czasu 32X jest uznawane za jeden z najbardziej kontrowersyjnych błędów Segi – odważną, lecz spóźnioną próbę przedłużenia życia 16-bitowej platformy, która w ostatecznym rozrachunku podzieliła bazę odbiorców i podważyła zaufanie do marki.