My Hero

Opis

My Hero skupia się na postaci, która ściga lidera gangu, by odzyskać porwaną dziewczynę. Pościg wiedzie przez ulice miasta, prehistoryczny krajobraz i futurystyczne otoczenie. Każdy etap opiera się na nieustannym ruchu w przód, podczas gdy przeciwnicy atakują z obu stron ekranu. Gracz musi przebić się przez te obszary, aby na końcu każdej sekcji zmierzyć się z bossem. Tytuł powiela strukturę automatowego pierwowzoru Seishun Scandal, choć w uproszczonej dla konsoli domowej oprawie wizualnej. Styl graficzny oraz narracja czerpią garściami z motywów „sukeban” oraz archetypu „młodocianego przestępcy”, niezwykle popularnych w japońskiej mandze i kinie lat 80. Ten model „ratowania damy” został później dopracowany i spopularyzowany przez znacznie bardziej udane produkcje, takie jak Double Dragon czy Renegade, co sprawia, że My Hero pozostaje jedynie skromnym fundamentem w ewolucji gatunku beat ’em up.

Rozgrywka jest notorycznie płytka i sprowadza się do podstawowych ciosów pięścią oraz kopnięć, powtarzanych przez trzy cykliczne etapy (miasto, wyspa, przyszłość). Mechanika opiera się na systemie jednego trafienia — jakikolwiek kontakt z wrogiem lub pociskiem kończy się utratą życia. Gracz dysponuje jedynie zwykłym ciosem lub kopnięciem z wyskoku, co przy dość sztywnej animacji postaci wymaga precyzyjnego wyczucia czasu. Etapy zapętlają się, a tempo oraz liczba przeciwników rosną wraz z postępami. Gra wspiera tryb dla dwóch osób w systemie naprzemiennym po utracie życia.

My Hero jest często negatywnie porównywane do Kung-Fu Master od Irem. Choć podzespoły Master System pozwalały na wyświetlanie większych i bardziej barwnych duszków niż w przypadku NES-a, port ten ucierpiał z powodu znaczących uproszczeń względem oryginalnego automatu Sega System 1. Ówcześni recenzenci krytykowali grę za powtarzalność etapów i wygórowany poziom trudności. Wskazywano na brak różnorodności oraz dokuczliwe migotanie grafiki, gdy na ekranie pojawiało się wielu wrogów jednocześnie. Z perspektywy czasu to wczesny „zapychacz” biblioteki. Tytuł w pełni wystarczający na weekendowe wypożyczenie w latach 80., któremu jednak brakuje głębi czy szlifu późniejszych 8-bitowych perełek Segi, takich jak Alex Kidd czy Shinobi.