Street Fighter Zero

Opis

Street Fighter Zero (znany na rynkach zachodnich jako Street Fighter Alpha) to moment, w którym Capcom na początku 1996 roku przeniósł swój wyczekiwany tytuł na konsolę Saturn, niedługo po premierze na PlayStation. Projekt całkowicie odświeża starzejącą się formułę Street Fighter II, wprowadzając odmłodzoną obsadę, wyrazistą estetykę inspirowaną anime oraz zupełnie nowe mechaniki kombosów. Dla japońskich posiadaczy Saturna wydanie to było dowodem potęgi sprzętowej konsoli, która w starciu z PlayStation bezapelacyjnie wygrywała w płynności obsługi gęstych i wymagających pamięci sprite’ów 2D.

Rozgrywka opiera się na szybszej i bardziej dynamicznej pętli walki niż w poprzednich odsłonach. Fundamentem systemu jest trzystopniowy wskaźnik Super Combo, pozwalający graczom na wykonywanie niszczycielskich technik o różnej mocy, zależnie od liczby zużytych segmentów paska. Zero fundamentalnie zmieniło też defensywną metę, wprowadzając Zero Counters pozwalające przełamywać silne serie bloków, oraz możliwość blokowania ataków w powietrzu. Wśród zawodników znajdziemy mieszankę młodszych wersji klasyków, takich jak Ryu, Ken i Chun-Li, postacie z uniwersum Final Fight, w tym Guy i Sodom, a także zupełnie nowe twarze: Rose, Nash (znany na Zachodzie jako Charlie) oraz komediową postać Dana Hibiki.

Pod względem technicznym gra stanowi popis mistrzostwa Capcomu w wykorzystaniu architektury 2D Saturna. Port zachowuje zdumiewającą wierność oryginałowi z automatu CPS-2. W przeciwieństwie do wersji na PlayStation, która cierpiała z powodu brakujących klatek animacji i dłuższych czasów ładowania wynikających z ograniczeń pamięci RAM, wersja na Saturna zachowała płynność, ogromne sprite’y postaci oraz błyskawiczną responsywność oryginału dzięki wbudowanej pamięci konsoli. Tytuł oferuje również znakomitą ścieżkę dźwiękową w aranżacji Arranged, dostępną obok oryginalnego syntezatora z automatu.

Po premierze Street Fighter Zero zebrał entuzjastyczne recenzje w japońskiej prasie branżowej i wśród społeczności graczy turniejowych. Recenzenci chwalili oprawę wierną automatowej, odświeżony system kombosów oraz niezwykle precyzyjne sterowanie, które z legendarnym, sześcioprzyciskowym kontrolerem Saturna współgrało nadzwyczaj naturalnie. Z perspektywy czasu tytuł ten stał się kamieniem węgielnym słynnej biblioteki bijatyk na Saturna. Choć późniejsze części, jak Zero 2 czy Zero 3, znacząco rozbudowały obsadę i głębię mechaniczną, to właśnie ta część zapoczątkowała złotą erę produkcji Capcomu na tę platformę.