The Invisible Hours

Opis

The Invisible Hours powstało z myślą o goglach wirtualnej rzeczywistości i w przeciwieństwie do tradycyjnych gier przygodowych, nie opiera się na zagadkach czy walce. Zamiast tego funkcjonuje jako forma immersyjnego teatru: siedem postaci odgrywa powiązane ze sobą historie w czasie rzeczywistym na przestrzeni jednej nocy. Gracz może swobodnie poruszać się po posiadłości, przewijać czas do przodu lub do tyłu oraz śledzić poszczególne osoby, będąc świadkiem ich prywatnych rozmów, sekretów i sprzeczności. Główna oś fabularna skupia się na śmierci wynalazcy Nikoli Tesli, który zaprosił do swojej odosobnionej rezydencji grupę gości, z których każdy posiada własne motywy i mroczną przeszłość. To doświadczenie często porównywano zarówno do dramatu scenicznego, jak i kina eksperymentalnego, a jego rozgałęziające się perspektywy przywołują na myśl dzieła takie jak Sleep No More w teatrze czy Rashomon w filmie. Na tle współczesnych mu eksperymentów narracyjnych, jak Her Story czy Everybody’s Gone to the Rapture, tytuł ten wyróżniał się naciskiem na symultaniczne opowiadanie historii zamiast linearnej progresji. The Sexy Brutale również wykorzystuje mechanikę symultanicznych działań postaci, niezależnie od obecności gracza. Różnica polega na tym, że The Invisible Hours obsadza gracza w roli obserwatora, który przewija czas i śledzi różne wątki niczym w interaktywnej sztuce, podczas gdy The Sexy Brutale wykorzystuje pętlę czasową, w której gracz aktywnie interweniuje, by zapobiegać morderstwom i zmieniać bieg zdarzeń. Produkcja spotkała się z przeważnie pozytywnym odbiorem; chwalono atmosferę, przekonujące kreacje aktorskie oraz innowacyjną strukturę, choć niektórzy zwracali uwagę na ograniczoną interaktywność w porównaniu z bardziej konwencjonalnymi grami. Była to odważna próba przedefiniowania sposobu prowadzenia narracji w medium, w którym gracz staje się mniej uczestnikiem działań, a bardziej świadkiem prawdy wyłaniającej się z wielu perspektyw.