Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith

Opis

Produkcja Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith weszła na rynek dwa tygodnie przed premierą kinową, nieświadomie serwując fanom potężne spoilery. Tytuł ten wiernie oddaje mroczny, tragiczny ton kulminacji trylogii prequeli, porzucając mechaniki strzelanek znane z serii Battlefront czy głębię RPG z Knights of the Old Republic na rzecz czystego, liniowego slashera. Inspirowana sukcesem growych adaptacji Władcy Pierścieni od EA, gra skupia się na efektownej choreografii walki wręcz i przystępnej potędze Jedi, stanowiąc jeden z wyrazistych tytułów akcji dojrzałego okresu PS2. Rozgrywka opiera się na dwutorowej narracji: gracze wcielają się naprzemiennie w Anakina Skywalkera i Obi-Wana Kenobiego, przebijając się przez armie droidów, siły Separatystów, a ostatecznie – sam Zakon Jedi. System rozwoju postaci oparto na punktach doświadczenia; pokonując wrogów i odnajdując ukryte holokrony, gracze rozwijają zdolności Mocy, takie jak Sztuczka Umysłowa czy Duszenie Mocą, oraz odblokowują złożone kombinacje ciosów mieczem świetlnym. Ciekawym dodatkiem jest zaskakująco dopracowany tryb walki 1 na 1, pozwalający na pojedynki w ikonicznych lokacjach postaciami takimi jak Generał Grievous, Mace Windu czy Darth Vader. Produkcja zapisała się w historii także dzięki alternatywnej misji: jeśli gracz wygra finałowy pojedynek jako Anakin, otwiera się linia czasowa, w której zgładza on Imperatora Palpatine’a i przejmuje władzę nad galaktyką. Proces produkcji wyróżniała bezprecedensowa współpraca z filmowcami. Kluczowym elementem była animacja walki – LucasArts zaangażowało Nicka Gillarda, głównego koordynatora kaskaderów filmu, do motion-capture’u ciosów mieczem. Dzięki temu system walki zyskał autentyczny, płynny rytm, sprawnie przechodząc między parowaniem a silnymi atakami, co przy ówczesnych ograniczeniach sprzętowych PS2 robiło wrażenie. Gra zmagała się jednak z problemami technicznymi, zwłaszcza sztywną pracą kamery, która często zasłaniała wrogów w większych starciach, oraz nadmiernym poleganiem na skompresowanych przerywnikach FMV wyjętych prosto z nieukończonego jeszcze filmu, co skutkowało nierówną jakością obrazu i dźwięku. Po premierze gra spotkała się z przychylnym przyjęciem, wyróżniając się na tle innych adaptacji filmowych solidną mechaniką. Krytycy chwalili satysfakcję płynącą z władania mieczem świetlnym i regrywalność trybu multiplayer, choć często punktowano krótki, pięciogodzinny czas kampanii oraz powtarzalność starć z droidami. Z perspektywy czasu tytuł ten uznaje się za szczytowe osiągnięcie gier akcji z uniwersum Gwiezdnych Wojen sprzed czasów The Force Unleashed, wspominany przez pokolenie graczy, którzy spędzili niezliczone godziny na szlifowaniu timingu parowania w wirtualnych arenach.