Nintendo 64

Beschrijving

De Nintendo 64 werd aangedreven door een NEC VR4300-processor, een 64-bits RISC-CPU op basis van de MIPS R4300i die draaide op 93,75 MHz. Deze was gekoppeld aan de door SGI ontworpen Reality Coprocessor (RCP), geklokt op 62,5 MHz, die zowel de graphics als de audio voor zijn rekening nam. De RCP was verdeeld in twee eenheden: de Reality Signal Processor (RSP), verantwoordelijk voor geometrische transformaties en audioverwerking, en de Reality Display Processor (RDP), die rasterisatie, pixelbewerkingen en geavanceerde effecten beheerde. Gezamenlijk maakten zij technieken mogelijk zoals Z-buffering, anti-aliasing, trilineaire MIP-mapping, environment mapping en perspectiefcorrecte textuurweergave. Deze rekenkracht onderscheidde de console van zijn tijdgenoten. Het systeem werd geleverd met 4 MB aan Rambus RDRAM, uitbreidbaar tot 8 MB via de Expansion Pak. Games werden gedistribueerd op ROM-cartridges, die snelle laadtijden boden maar een beperkte opslagcapaciteit kenden in vergelijking met de cd-roms van de concurrentie. Nintendo experimenteerde tevens met de 64DD, een magnetisch schijfstation dat enkel in Japan werd uitgebracht; dit ondersteunde herschrijfbare media en onlineconnectiviteit via de Randnet-service, al bleef commercieel succes uit. De audio-output bood 16-bit stereo op 44,1 kHz, waarbij sommige titels zelfs Dolby Pro Logic surround sound ondersteunden. Videoresoluties varieerden van 256×224 tot 640×480, met een kleurenpalet van 21-bit. De console was standaard uitgerust met vier controllerpoorten, wat lokale multiplayer tot een kernpunt van zijn identiteit maakte. Accessoires zoals het Controller Pak (een geheugenkaart van 32 KB), het Rumble Pak en het Transfer Pak breidden de functionaliteit verder uit.