Nintendo 64

Opis

Konsola Nintendo 64 pracowała w oparciu o procesor NEC VR4300, 64-bitową jednostkę typu RISC opartą na architekturze MIPS R4300i, taktowaną zegarem 93,75 MHz. Sercem układu był zaprojektowany przez SGI koprocesor Reality Coprocessor (RCP) o taktowaniu 62,5 MHz, który odpowiadał za obsługę grafiki i dźwięku. RCP dzielił się na dwa moduły: Reality Signal Processor (RSP), zajmujący się obliczeniami geometrycznymi i obróbką dźwięku, oraz Reality Display Processor (RDP), odpowiedzialny za rasteryzację, operacje na pikselach i zaawansowane efekty wizualne. Dzięki nim system oferował funkcje takie jak Z-buffering, wygładzanie krawędzi (anti-aliasing), trójliniowe filtrowanie MIP-mapping, mapowanie środowiskowe oraz renderowanie tekstur z zachowaniem perspektywy. Parametry te stanowiły o przewadze technicznej konsoli nad konkurencją tamtego okresu.

W podstawowej wersji system dysponował 4 MB pamięci Rambus RDRAM, którą można było rozszerzyć do 8 MB za pomocą Expansion Pak. Gry dystrybuowano na kartridżach ROM, które zapewniały błyskawiczne wczytywanie danych, choć oferowały ograniczoną pojemność w porównaniu do płyt CD-ROM używanych przez rywali. Nintendo eksperymentowało również z 64DD – przystawką na dyski magnetyczne wydaną wyłącznie w Japonii, która wspierała nośniki wielokrotnego zapisu i łączność online przez usługę Randnet, jednak projekt ten okazał się komercyjną porażką.

Dźwięk generowany był w standardzie 16-bitowego stereo (44,1 kHz), a wybrane tytuły wspierały przestrzenne brzmienie Dolby Pro Logic. Rozdzielczości wideo wahały się od 256×224 do 640×480 przy 21-bitowej palecie barw. Konsola posiadała cztery wbudowane porty kontrolerów, co czyniło lokalny tryb wieloosobowy kluczowym elementem jej tożsamości. Funkcjonalność systemu rozszerzały akcesoria takie jak Controller Pak (karta pamięci 32 KB), Rumble Pak oraz Transfer Pak.