Wii Speak

Opis

Urządzenie Wii Speak zaprezentowano podczas targów E3 2008 jako rozwiązanie mające uczynić komunikację sieciową bardziej przystępną i grupową. W przeciwieństwie do tradycyjnych zestawów słuchawkowych, które izolują głos pojedynczego gracza, Wii Speak zaprojektowano tak, aby przechwytywał głosy wielu osób w salonie i przesyłał je przez internet. Sprzęt składa się z prostokątnego modułu mikrofonowego z kablem USB, który podłącza się do konsoli Wii. Niewielka dioda LED sygnalizuje stan aktywności mikrofonu. Od strony technicznej urządzenie wykorzystuje dedykowany procesor DSP do odfiltrowywania dźwięków gry płynących z głośników telewizora oraz niestandardowy profil USB, co oznacza, że nie jest ono rozpoznawane jako standardowy mikrofon USB — współpracuje wyłącznie z tytułami, które otrzymały dedykowane wsparcie. Firma Nintendo wprowadziła Wii Speak zarówno jako samodzielne akcesorium, jak i w pakiecie z grą Animal Crossing: Let’s Go to the City. Wraz ze sprzętem udostępniono kanał Wii Speak Channel, aplikację do pobrania, która pozwalała na rozmowy głosowe nawet czterem gospodarstwom domowym, gdzie każdy uczestnik był reprezentowany na ekranie przez swojego Mii. Użytkownicy mogli również zostawiać wiadomości audio lub tworzyć komentarze głosowe do zdjęć. Wsparcie zewnętrznych wydawców było ograniczone, obejmując m.in. takie tytuły jak: The Conduit, Monster Hunter Tri, Endless Ocean: Blue World, Tetris Party Deluxe, NBA 2K10, NBA 2K11, NHL 2K10, NHL 2K11, Jeopardy! (2010) oraz Wheel of Fortune. Mimo innowacyjnej koncepcji, Wii Speak zyskało niewielką popularność. Niewiele gier wspierało ten sprzęt poza Animal Crossing, a sam kanał Wii Speak został wyłączony w 2013 roku, wraz z zakończeniem wsparcia dla usług sieciowych Wii. Następcą urządzenia stał się wbudowany w kontroler Wii U GamePad mikrofon, jednak sama idea w pełni rozwinęła skrzydła dopiero w ramach funkcji GameChat na platformie Nintendo Switch. Z perspektywy czasu Wii Speak pozostaje krótkotrwałym eksperymentem w dziedzinie grupowego czatu głosowego oraz dowodem na skłonność Nintendo do wdrażania niekonwencjonalnych koncepcji sprzętowych, które nie zawsze kończą się sukcesem komercyjnym.