Taitō Grand Prix: Eikō e no License

Beschrijving

Taitō Grand Prix: Eikō e no License plaatst je in de rol van een ambitieuze coureur die zich opwerkt van lokale straatraces naar de absolute top van de Formule 1. In de ‘Normal Mode’ reis je van stad naar stad, verdien je startgeld en bouw je gestaag aan je carrière tot je klaar bent voor een volledig F1-seizoen. ‘Open Mode’ biedt de vrijheid om individuele circuits te oefenen zonder de druk van een carrièrepad. De toon van de game leunt meer richting simulatie dan een cartooneske stijl, al blijft het rijgedrag arcade-achtig en vergevingsgezind; auto’s kunnen flippen of crashen zonder blijvende schade. De focus ligt hierbij duidelijk op snelheid en spektakel in plaats van strikt realisme.

De game biedt meer dan vijftien circuits voor stockcars en acht Formule 1-parcoursen, met omgevingen variërend van boerenlandschappen en stranden tot stadions en stedelijke gebieden. Auto’s gebruiken standaard een handgeschakelde versnellingsbak, al kan in de carrièremodus een automatische versnellingsbak worden ontgrendeld. Een opmerkelijke technische prestatie voor die tijd was het behalen van snelheden boven de 255 km/u, wat door de beperkingen van de 8-bit processor zeldzaam was. Spelers konden daarnaast kiezen om tijdens het racen cassette-achtige achtergrondmuziek af te spelen – met keuze uit drie tracks – of in stilte te rijden voor een meer ‘authentieke’ beleving. Checkpoints verlengen de tijd in de arcade-stijl races; het missen hiervan resulteert in een game over of een financiële boete, afhankelijk van de gekozen modus.

Vergeleken met Sega’s World Grand Prix (1986) voor het Master System, werd Taitō Grand Prix geprezen om zijn superieure graphics en audio op de Famicom-hardware. De titel maakte deel uit van een golf racegames uit het midden van de jaren ’80 die experimenteerden met carrière-progressie, in het rijtje met Namco’s Pole Position II en Nintendo’s Famicom Grand Prix-serie, al bleef de game exclusief voor de Japanse markt. Destijds werd het spel gewaardeerd om de variatie in circuits en de opzet van de carrièremodus, hoewel het rijgedrag als minder nauwkeurig werd ervaren dan bij de racers van Sega. De ambitieuze poging om de klassieke arcade-racer te verrijken met een vroege vorm van een carrièremodus, wees de weg voor latere grootheden zoals Gran Turismo en Formula 1 op de PlayStation.